Petra’s Weblog

30 juni 2014

Stone Bruises / Simon Beckett

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:24

Sean, een Engelse man, is op de vlucht in Frankrijk. Waarvoor hij op de vlucht is weten we niet, en ook niet waarom hij juist naar Frankrijk is gegaan. Het boek begint als hij zich ontdoet van een auto waarin zich nogal wat bloedige sporen bevinden, en hij te voet door Frankrijk verder trekt. Wanneer hij een onderweg een politiewagen tegenkomt en hij het bos in vlucht, raakt hij met zijn voet verstrikt in een klem. Er is niemand in de buurt die zijn hulpgeroep hoort, en uiteindelijk raakt hij bewusteloos. Als hij weer bij komt, bevindt hij zich op de zolder van iets wat eruit ziet als een boerenschuur. Hij wordt verzorgd door twee zussen, Mathilde en Gretchen. Ze zijn niet onaardig, maar als ze weggaan, doen ze wel het zolderluik op slot zodat hij er niet uit kan. Is hij patient of gevangene? Tot het luik opeens opengegooid wordt en de eigenaar van de boerderij, de vader van de zussen, woedend (en gewapend) binnen komt stormen. Hij houdt niet van 'pottenkijkers' en wil Sean eruit gooien. Mathilde weet haar vader te overreden Sean eerst nog wat verder te laten herstellen. Na verloop van tijd trekt de boer wat bij, ziet in dat Sean een nuttige hulp kan zijn op de boerderij en biedt hem aan te blijven. Sean vindt het prima, want de afgelegen boerderij is voor hem een goede schuilplaats. Maar toch blijft Sean het gevoel houden dat er iets niet klopt. Waarom is de boer zo op zichzelf en houdt hij zijn dochters weg van van de buitenwereld? Wie is de vader van het kind van Mathilde en waar is hij? Waarom doen de dorpsbewoner zo agressief tegen Sean? En dan vraag je je als lezer ook nog af waar Sean voor op de vlucht is. Dat laatste wordt geleidelijk duidelijk, door flashbacks. En Sean ontdekt ook wat er op de boerderij aan de hand is, maar dan is het al bijna te laat. 

Erg mooi boek. Goed uitgewerkte karakters. Er zit voortdurend een onderhuidse spanning in het verhaal, ook al gebeurt er ogenschijnlijk niet veel. Een echte pageturner met een zinderende ontknoping. Aanrader! 

1 juli 2012

Verdwijnpunt / Arnaldur Indridason

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 09:04

Twee jaar geleden voorspelde ik het al: er zou een boek van Indridason waarin zijn vaste hoofdpersoon, Erlendur, op zoek gaat naar zijn broertje, die in zijn jeugd tijdens een sneeuwstorm verdween en nooit is teruggevonden. Dat boek is er nu. Erlendur kampeert in het vervallen huis in het oosten van IJsland waar hij als kind met zijn ouders woonde. Zonder vastomlijnd plan probeert hij te achterhalen wat er destijds met zijn broertje is gebeurd. Misschien is het vinden van de waarheid niet eens het hoofddoel, het lijkt er ook op of Erlendur met deze laatste poging wil proberen de traumatische gebeurtenissen van destijds (hijzelf werd zwaar onderkoeld wel teruggevonden, maar zijn broertje bleef zoek) een plaats te geven. Ondertussen verdiept hij zich ook in andere verdwijningszaken uit die periode, zoals die van de jonge vrouw Matthildur, die in een zware storm verzeild raakte toen ze haar ouders wilde bezoeken en ook nooit meer is teruggevonden. Bijna obsessief bijt hij hier zich helemaal in vast. Hij spreekt verschillende mensen die Matthildur gekend hebben en langzamerhand komt hij er achter dat het hier misschien wel helemaal niet ging om een verdwijning.
Net zo langzaam komt hij erachter dat hij wellicht het lichaam van zijn broertje nooit meer zal vinden, maar de paar aanwijzingen die hij toch heeft gevonden, zijn voor hem voldoende.
Prachtig boek over de zwijgende, vasthoudende Erlendur die in het ruige, winterse landschap van Oost-IJsland steeds doelgerichter aan het werk gaat om in ieder geval één vermissing op te lossen.

21 juni 2012

Death Comes to Pemberley / P.D. James

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 08:36

Ik houd van de boeken van P.D. James. En ik houd van de Engelse boeken uit de vroege 19e eeuw, zoals die van Jane Austen en de Brontë sisters. Toen ik hoorde dat P.D. James een boek publiceerde dat een vervolg was op Pride and Prejudice van Jane Austen, was ik direct enthousiast. De karaktertekening en sfeerbeschrijving van P.D. James gecombineerd met de romantiek en de traagheid van Austen. Elizabeth Bennet die zich ontworstelt aan de conventies wat een dame van stand in haar tijd allemaal hoort te doen (en vooral: wat niet hoort te doen) en als een soort Dalgliesh op zoek gaat naar de moordenaar?
Helaas, dit kwam allemaal niet uit. Ik heb zelden een boek gelezen waarover ik zo teleurgesteld was. Het boek speelt zich af zes jaar na het huwelijk van Elisabeth met Mr Darcy. Ze hebben hun intrek genomen in Pemberley en zijn inmiddels gezegend met twee zoontjes. Elizabeth is druk bezig met de voorbereidingen van het jaarlijkse bal ter nagedachtenis aan Lady Anne, als haar zus Lydia helemaal overstuur binnenvalt. Zij was onderweg met haar man Mr Wickham en diens vriend Mr Denny naar het kasteel, toen Wickham en Denny ruzie kregen en in het bos verdwenen. Even later hoorde ze schoten. Darcy gaat met enkele andere mannen op onderzoek uit en treft even later Wickham aan bij het levenloze levenloze lichaam van zijn vriend, ondertussen stamelend dat hij zijn vriend vermoord heeft. Wickham wordt gearresteerd en wacht in gevangenschap zijn rechtzaak af.
Dan kabbelt het boek zo'n 200 pagina's verder. Elizabeth en Darcy hervatten hun gewone leventje, waarvan minitieus verslag wordt gedaan. Ondertussen vragen ze zich wel eens af of die arme Wickham het echt gedaan heeft. Maar niemand gaat verder op onderzoek uit. Dan helemaal aan het eind, bij de rechtzaak, dient zich opeens een onverwachte getuige aan die een heel ander licht op de zaak werpt. En dan opeens gaan ook de andere betrokkenen praten en blijkt er zowaar van een echte Doofpot sprake te zijn. Niet erg overtuigend allemaal, het boek had veel aan kracht gewonnen als dit allemaal gedurende het boek boven water was gekomen, het liefst natuurlijk door naarstig speurwerk van Elizabeth.
En de karakters en sfeerbeschrijving waar ik P.D. James zo om bewonder? Ook die zijn afwezig in dit boek. Haar karakters blijven zo plat als een dubbeltje, er zit geen enkele ontwikkeling in. En de beschrijvingen van het leven in een Engels kasteel aan het begin van de negentiende eeuw doen nogal plichtmatig aan. James heeft haar huiswerk goed gedaan, maar ze heeft er niets van zichzelf aan toegevoegd.
Eigenlijk is er maar één woord dat dit boek goed beschrijft: boring.
 

29 mei 2012

Finders Keepers / Belinda Bauer

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 16:15

Alweer de derde Belinda Bauer. Haar eerste, Blacklands, sloeg in als een bom. Daarna volgde Darkside, die absoluut niet onaardig was, maar niet het niveau van Blacklands haalde. De vraag is dus of Bauer ons nu wel weer op het puntje van de stoel weet te krijgen. Die vraag laat ik nog even in het midden.
In 'Finders Keepers' komen we weer enkele oude bekenden tegen. Dorpsagent Jonas Holly keert langzaam weer terug naar zijn werk na de moord op zijn vrouw Lucy. Steven Lamb bezorgt nog steeds kranten en zet zijn eerste schreden op het liefdespad.
In Exmoor worden plotsklaps kinderen uit auto's ontvoerd. Het enige dat achterblijft is een briefje met 'you don't love him' of woorden van soortgelijke strekking. De politie tast volledig in het duister. Er wordt geen losgeld geeist, maar lichamen van kinderen worden ook niet gevonden. Het broertje van Steven, Davey, en zijn vriendje Shane weten wel een methode om de kidnapper te vinden: een van hen gaat als lokaas in een auto zitten, terwijl de ander de wacht houdt. Dat moet je natuurlijk nooit doen in een thriller, dat kan niet goed aflopen.

Net als in Blacklands is Bauer hier op haar best als ze de belevingswereld van kinderen moet weergeven, in dit geval het kinderspel van Davey en Shane. Ze doet dat met maar enkele woorden, maar heel trefzeker en overtuigend. Daarnaast heeft ze weer een spannend boek weten te schrijven, met een originele plot. Maar de makke van dit boek is dat de plot toch niet helemaal overtuigend is. Ik vind dat de motieven van de dader onderbelicht blijven, de dader blijft toch wat eendimensionaal. Als je dat door de vingers wilt zien, heb je een echte pageturner te pakken. Ik heb de laatste 150 pagina's zonder pauze gelezen.Je bent dus gewaarschuwd!

3 december 2011

Spiegelpaleis Europa : Europese cultuur als mythe en beeldvorming / Joep Leerssen

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 14:25

Ik ken Joep Leerssen vooral van de onderhoudende hoorcolleges over Nationalisme en Literatuurgeschiedenis. Dat is een combinatie van onderwerpen die je niet vaak bij één wetenschapper aantreft. Maar Leerssen houdt volgens mij niet van hokjes en vakjes, hij is iemand die zich op een breed vlak met diverse cultuuruitingen bezighoudt. Dat bewijst ook de essaybundel Spiegelpaleis Europa. Rode draad in de essays is de beeldvorming over Europa in boeken en later in films, van de klassieken tot zo ongeveer nu. Dat gebeurt op de voor Leerssen zo karakteristieke onderhoudende en associatieve wijze. Hij slaat regelmatig zijpaden in die wellicht niet allemaal even relevant zijn, maar de essays wel lekker leesbaar houden. Toch moet je je aandacht geen moment laten verslappen, voor je het weet heeft hij een link gelegd van Sophocles via Antoine de Saint-Exupéry naar Iwan Rebroff (de ‘kozakkenzanger’, wie kent hem nog?) en moet je dus weer even teruglezen om te achterhalen wat die link nou precies is.

De essays zijn al interessant, maar misschien is het nawoord nog wel interessanter. Daar blijkt dat wat Leerssen hier doet, bij het vakgebied van de imagologie hoort. Hij omschrijft dat als de studie van de letterkundige beeldvorming omtrent nationale eigenaardigheden. Een van de uitgangspunten hierbij is dat denkbeelden niet waar hoeven te zijn om invloedrijk te zijn. De laatste alinea uit dit nawoord wil ik hier graag overnemen:

“Het bestuderen van Europese cultuurpatronen leert ons twee dingen: [a] hoe complex de wereld is, en hoe ontoereikend eenvoudige wij-zijsjablonen en, [b] hoe onbeduidend en betrekkelijk de fetisj is van de nationale identiteit. Een Europese blik biedt tegengif tegen het nationale chauvinisme. Mét de methode van de imagologie kreeg ik dat inzicht in mijn Akense studietijd aangereikt. Het lijkt vandaag de dag nog even actueel als toentertijd.”

13 augustus 2011

Niets blijft verborgen / Simon Beckett

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 11:38

Weer zo'n geweldige thriller van Simon Beckett! De vierde alweer van hem, en nog steeds met de sympathieke forensisch antropoloog David Hunter in de hoofdrol. Het verhaal begint acht jaar geleden, als Hunter beroepshalve bij een opgraving van een slachtoffer van seriemoordenaar Jerome Monk wordt geroepen. Hij ontmoet daar gedragsdeskundige Sophie Keller. Monk is het type ruwe bolster zonder blanke pit en zit vast wegens moord op vier vrouwen. Een van die vrouwen werd dood aangetroffen terwijl Monk er bij stond, met het bloed nog aan zijn handen. Van de andere drie vrouwen is nooit een spoor gevonden, tot nu. Het graf blijkt inderdaad van een van z'n slachtoffers te zijn. Nu zijn er nog twee zoek, een tweeling. Hunter heeft zijn werk gedaan en gaat over tot de orde van de dag.

Acht jaar later staat een rechercheur van destijds, Connors, opeens bij Hunter voor de deur. Hij komt Hunter waarschuwen dat Monk ontsnapt is en misschien wel uit is op een wraakactie op degenen die destijds bij de opgraving van zijn slachtoffer betrokken waren. Niet lang daarna belt Sophie Keller, met wie Hunter nooit meer contact heeft gehad. Ze wil graag met hem praten. Ze spreken af in een pub bij haar in het dorp, maar Sophie komt niet opdagen. Hunter gaat naar haar huis, en treft haar daar bewusteloos en met een hoofdwond aan. Het werk van Monk?

Als Sophie weer enigszins opgeknapt is, wil ze met Hunter toch nog een poging ondernemen om het graf van de vermoorde tweeling te localiseren. Maar ondertussen jaagt Monk op hun.

Erg spannend verhaal. Het komt direct op gang en houdt daarna veel vaart. De karakters van Hunter en Keller zijn goed uitgewerkt. Ook de persoon van Monk komt goed uit de verf en is misschien nog wel de grootste verrassing van het boek. Met een klopjacht in het gangenstelsel van grotten en verlaten mijnen onder Dartmoor en een aantal plotwisselingen wordt de spanning tot het einde goed vastgehouden. Aanrader!

[Vertaling van: The Calling of the Grave, 2010]

6 augustus 2011

Tiger, Tiger : a memoir / Margaux Fragoso

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 10:01

De zevenjarige Margaux woont niet in het ideale gezin. Haar moeder heeft een psyschiatrische stoornis en wordt regelmatig opgenomen. Haar vader is labiel, drinkt te veel en hecht veel waarde aan zijn status. Dat hij zijn dochter niet geweldig vindt, steekt hij niet onder stoelen of banken. Dan ontmoeten Margaux en haar moeder in een zwembad Peter. Peter is dan 51. Zowel dochter als moeder zijn meteen gek op hem en bezoeken hem samen twee maal per week in zijn huis, waar hij met zijn vriendin en twee zonen woont. Peter heeft veel aandacht voor Margaux en haar moeder, maar met name voor Margaux. Eindeloos verzint hij leuke spelletjes om met haar te spelen en geeft haar al zijn aandacht. Een warm bad voor Margaux. Maar langzamerhand wordt de belangstelling van Peter voor Margaux meer seksueel van aard. Hij vraagt haar, altijd wel vriendelijk, om hem te bevredigen. In eerste instantie weigert Margaux, maar omdat ze bang is om hem kwijt te raken, gaat ze er toch op in.

Op die manier ontstaat een gecompliceerde vriendschap. Margaux heeft geen contact meer met leeftijdsgenootjes, alleen met Peter. Samen creeren ze een hele fantasiewereld, en brengen hele dagen door in Peters slaapkamer (zijn vriendin heeft inmiddels een relatie met een andere man, die ook in het huis woont). Het seksuele aspect blijft een rol spelen, maar er is veel meer dat ze samen delen.

Ik had wat moeite met dit boek. Dat kwam met name omdat ik de houding van Margaux niet goed kon plaatsen. Ze was duidelijk gek op Peter, en later nam ze regelmatig zelf het initiatief tot seks met Peter. Maar in hoeverre is dat vrijwillig, als je ondertussen bang bent iemand die ook een goede vriend van je is, kwijt te raken? Margaux zelf is daar niet duidelijk over. Ze blijft hem bezoeken, zelfs als ze al studeert en inmiddels een eigen leven en vriendenkring heeft ogpebouwd.

Pas helemaal aan het eind van het wordt duidelijk dat ze Peter alleen maar veroordeelt. En dat kan ik niet rijmen met de aanbidding voor Peter die uit het hele boek straalt. Maar misschien is dat juist wel wat dit soort relaties zo gecompiceerd kan maken.

18 juli 2011

Broken / Karin Slaughter

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:05

Heb ik werkelijk nog geen enkel boek geblogd dit jaar? Shame on me! Tijd om m'n leven te beteren….

Arts Sara Linton keert voor het Thanksgiving weekend terug naar haar geboorteplaats. Het is niet alleen de plaats waar ze opgroeide, maar ook de plaats waar ze gelukkig was met haar man Jeffrey, hoofd van de plaatselijke politie. Jeffrey is ruim drie jaar geleden omgekomen tijdens de uitoefening van zijn beroep en vervolgens is Sara weggetrokken.

Ze heeft het huis van haar ouders nog niet betreden of ze krijgt al een telefoontje: er is een verdachte van een moord aangehouden, de zwakbegaafde Tom. Tom is nogal overstuur en vraagt naar Sara. Of ze dringend naar het politiebureau wil komen. Ze laat zich overhalen, maar treft op het politiebureau Tom dood aan. Zelfmoord. Tom werd verdacht van de moord op studente Allison Spooner. Ze werd dood gevonden in een meer vlak bij de campus. In eerste instantie leek het op zelfmoord, maar het lijk had een dodelijke messteek in de nek en bovendien was het verzwaard met gewichten.

Sara vermoedt dat de oud-collega's van haar man er een potje van hebben gemaakt bij de arrestatie van Tom en schakelt Will Trent in, van het Georgian Bureau of Investigation. Will Trent is dyslectisch, en dat krijgen we als lezer (net als in de vorige boeken van Slaughter) tot in den treure verteld. Iedere keer als Will Trent een tekst onder ogen krijgt, moet toch wel even vermeld worden dat hij dit niet of nauwelijks kan lezen. Sara heeft het geheim van Will al snel door, maar reageert begripvol.

Net zoals de dyslexie van Will in dit boek nogal uitgekauwd wordt, wordt alles voorgekauwd en nagekauwd. Eindeloos wordt er met elkaar gebakkeleid wat er nu precies gebeurd is, maar dit soort dialogen bevatten nauwelijks nieuwe informatie. Het is dus nogal traag. In de tweede helft van het boek komt er wat versnelling in, en is er zowaar sprake van een plot. Die komt wat mij betreft nogal uit de lucht vallen, maar het einde is nog wel even spannend.

Ik geloof toch dat Slaughter niet echt my cup of tea is.

23 december 2010

The Killing Place / Tess Gerritsen

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 23:45

Twee bekende thema's die het altijd goed doen in een thriller worden hier gecombineerd: een groepje mensen raakt zonder communicatiemiddelen geisoleerd in een ingesneeuwd landschap waarbij een van hen levensgevaarlijk gewond is, en het thema van de gesloten en gewelddadige sekte waar iemand uit probeert te breken. Wellicht wat uitgekauwd, maar beide thema's worden hier zo vaardig uitgewerkt en gecombineerd dat het een razend spannende thriller oplevert.

Patholoog Maura Isles ontmoet op een conferentie enkele andere mensen en gezamelijk besluiten ze om na de conferentie nog een paar dagen te gaan skieen in het gebied. Op weg naar de blokhut raken ze verdwaald in een sneeuwstorm. De auto komt terecht in een greppel en is zodanig beschadigd dat deze niet meer rijden kan. Uiteraard is er geen bereik voor de mobiele telefoon, maar gelukkig vindt het groepje een aantal verlaten huizen met voldoende proviand en brandstof. Daar wachten ze de sneeuwstorm af. Er is wel iets vreemds met de huizen: ze zijn nogal plotseling verlaten. Het eten staat nog op tafel en de huisdieren (inmiddels dood) zijn nog aanwezig.

Inmiddels zijn collega's en vrienden van Maura een zoekactie naar haar gestart. Die wordt gestaakt als er een uitgebrand autowrak wordt gevonden met daarin vier verkoolde lijken, waarvan er eentje voldoet aan het signalement van Maura.

De verlaten huizen blijken van een besloten sekte te zijn, die vastbesloten is dat niemand van de buitenwereld er achter mag komen wat er zich heeft afgespeeld. Dat levert een spannend kat-en-muisspelletje op.

Het verhaal is met vaart geschreven, en vanaf pagina 1 ontzettend spannend. Gerritsen weet de spanning goed te doseren, en houdt steeds voldoende achter de hand zodat je wel door blijft lezen. Ik vond het dan ook 'unputdownable' en heb het binnen een dag uitgelezen.

15 december 2010

The Janus Stone / Elly Griffiths

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 23:30

Forensisch archeoloog Ruth Galloway wordt bij een opgraving geroepen waarbij de restanten van een kinderlijkje zijn gevonden. Het hoofd ontbreekt. Rechercheur Harry Nelson leidt het onderzoek naar dit lijkje namens de politie. Ruth kent Nelson nog van een vorige zaak. Hun samenwerking was toen niet alleen strikt professioneel, want inmiddels weet Ruth dat ze zwanger is van hem. Harry, getrouwd, ziet dat Ruth zwanger is, maar hij weet niet zeker of hij de vader is. Niet echt een goed begin voor een productieve samenwerking. Ondertussen is Harry nog steeds wel gek op Ruth, maar ook collega archeoloog Max heeft een oogje op Ruth. Dat klinkt als de ingredienten voor een goede chicklit, maar wat volgt is een razend spannende thriller, met veel aandacht voor de onderlinge verhoudingen van de hoofdpersonen.

Het team ontdekt dat het kinderlijkje een verband heeft met de familie die in de jaren dertig in het huis woonde. Het is waarschijnlijk geofferd bij een of andere occult, op de Romeinen geinspireerd ritueel, vandaar ook dat het hoofdje ontbreekt. Maar iemand wil niet dat hier verder onderzoek naar wordt gedaan en Ruth is haar leven niet meer zeker.

Spannend boek, goed opgebouwd, met boeiende hoofdpersonen. Verrassend is de aandacht voor religie in veel verschillende verschijningsvormen. Er zijn twee kleine minpuntjes: er wordt iets te veel uitgeweid over Romeinse godinnen en ik vond het ongeloofwaardig dat de politie een heel rechercheteam zet op een moord die al lang verjaard is. Desondanks een absolute aanrader. Ik ga meer van Elly Griffiths lezen!

Volgende Pagina »

Gemaakt met WordPress