Petra’s Weblog

1 juli 2012

Verdwijnpunt / Arnaldur Indridason

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 09:04

Twee jaar geleden voorspelde ik het al: er zou een boek van Indridason waarin zijn vaste hoofdpersoon, Erlendur, op zoek gaat naar zijn broertje, die in zijn jeugd tijdens een sneeuwstorm verdween en nooit is teruggevonden. Dat boek is er nu. Erlendur kampeert in het vervallen huis in het oosten van IJsland waar hij als kind met zijn ouders woonde. Zonder vastomlijnd plan probeert hij te achterhalen wat er destijds met zijn broertje is gebeurd. Misschien is het vinden van de waarheid niet eens het hoofddoel, het lijkt er ook op of Erlendur met deze laatste poging wil proberen de traumatische gebeurtenissen van destijds (hijzelf werd zwaar onderkoeld wel teruggevonden, maar zijn broertje bleef zoek) een plaats te geven. Ondertussen verdiept hij zich ook in andere verdwijningszaken uit die periode, zoals die van de jonge vrouw Matthildur, die in een zware storm verzeild raakte toen ze haar ouders wilde bezoeken en ook nooit meer is teruggevonden. Bijna obsessief bijt hij hier zich helemaal in vast. Hij spreekt verschillende mensen die Matthildur gekend hebben en langzamerhand komt hij er achter dat het hier misschien wel helemaal niet ging om een verdwijning.
Net zo langzaam komt hij erachter dat hij wellicht het lichaam van zijn broertje nooit meer zal vinden, maar de paar aanwijzingen die hij toch heeft gevonden, zijn voor hem voldoende.
Prachtig boek over de zwijgende, vasthoudende Erlendur die in het ruige, winterse landschap van Oost-IJsland steeds doelgerichter aan het werk gaat om in ieder geval één vermissing op te lossen.

21 juni 2012

Death Comes to Pemberley / P.D. James

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 08:36

Ik houd van de boeken van P.D. James. En ik houd van de Engelse boeken uit de vroege 19e eeuw, zoals die van Jane Austen en de Brontë sisters. Toen ik hoorde dat P.D. James een boek publiceerde dat een vervolg was op Pride and Prejudice van Jane Austen, was ik direct enthousiast. De karaktertekening en sfeerbeschrijving van P.D. James gecombineerd met de romantiek en de traagheid van Austen. Elizabeth Bennet die zich ontworstelt aan de conventies wat een dame van stand in haar tijd allemaal hoort te doen (en vooral: wat niet hoort te doen) en als een soort Dalgliesh op zoek gaat naar de moordenaar?
Helaas, dit kwam allemaal niet uit. Ik heb zelden een boek gelezen waarover ik zo teleurgesteld was. Het boek speelt zich af zes jaar na het huwelijk van Elisabeth met Mr Darcy. Ze hebben hun intrek genomen in Pemberley en zijn inmiddels gezegend met twee zoontjes. Elizabeth is druk bezig met de voorbereidingen van het jaarlijkse bal ter nagedachtenis aan Lady Anne, als haar zus Lydia helemaal overstuur binnenvalt. Zij was onderweg met haar man Mr Wickham en diens vriend Mr Denny naar het kasteel, toen Wickham en Denny ruzie kregen en in het bos verdwenen. Even later hoorde ze schoten. Darcy gaat met enkele andere mannen op onderzoek uit en treft even later Wickham aan bij het levenloze levenloze lichaam van zijn vriend, ondertussen stamelend dat hij zijn vriend vermoord heeft. Wickham wordt gearresteerd en wacht in gevangenschap zijn rechtzaak af.
Dan kabbelt het boek zo'n 200 pagina's verder. Elizabeth en Darcy hervatten hun gewone leventje, waarvan minitieus verslag wordt gedaan. Ondertussen vragen ze zich wel eens af of die arme Wickham het echt gedaan heeft. Maar niemand gaat verder op onderzoek uit. Dan helemaal aan het eind, bij de rechtzaak, dient zich opeens een onverwachte getuige aan die een heel ander licht op de zaak werpt. En dan opeens gaan ook de andere betrokkenen praten en blijkt er zowaar van een echte Doofpot sprake te zijn. Niet erg overtuigend allemaal, het boek had veel aan kracht gewonnen als dit allemaal gedurende het boek boven water was gekomen, het liefst natuurlijk door naarstig speurwerk van Elizabeth.
En de karakters en sfeerbeschrijving waar ik P.D. James zo om bewonder? Ook die zijn afwezig in dit boek. Haar karakters blijven zo plat als een dubbeltje, er zit geen enkele ontwikkeling in. En de beschrijvingen van het leven in een Engels kasteel aan het begin van de negentiende eeuw doen nogal plichtmatig aan. James heeft haar huiswerk goed gedaan, maar ze heeft er niets van zichzelf aan toegevoegd.
Eigenlijk is er maar één woord dat dit boek goed beschrijft: boring.
 

13 februari 2009

Zonder een woord / Linwood Barclay

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 21:54

Zonder een woord is een thriller. En wat voor een! Dit boek heeft alles wat een goede thriller moet hebben: boeiende karakters, goed uitgewerkte plot (met nog een plotwending als je denkt dat je alles al weet), alle draadjes zeer zorgvuldig afgewerkt en ook nog eens lekker vlot geschreven. Kortom, een boek dat je pas weglegt als je het in een adem hebt uitgelezen.
De veertienjarige Cynthia komt ’s avonds dronken thuis. Na een knallende ruzie met haar ouders gaat ze naar bed. Als ze de volgende dag met een houten kop opstaat, is iedereen weg: haar ouders en haar oudere broer. Eerst denkt ze nog dat ze allemaal wat eerder weg moesten en dat ze vergeten zijn dat aan haar te vertellen, maar al snel blijkt dat ze nooit meer terugkomen.
Het eigenlijke verhaal speelt zich 25 jaar later af en wordt verteld door Terry, de man van Cynthia. Cynthia wil nog steeds weten wat er met haar ouders en haar broer is gebeurd en besluit mee te doen aan een televisieprogramma over vermiste personen. Daarna gebeuren er allerlei vreemde zaken. Spullen verdwijnen en duiken weer op, Cynthia denkt dat ze achtervolgd wordt en meent haar broer te herkennen in het winkelcentrum en ze ontvangen een anonieme brief die getypt is op hun eigen typemachine. Draait ze langzaam door of worden ze echt gestalkt? Of zet ze het allemaal zelf in scene om te camoufleren dat ze zelf betrokken was bij de verdwijning van haar ouders en broer?
Het verhaal heeft je vanaf pagina 1 te pakken en bljift spannend tot het einde. Lezen dus!
[vert. van No Time for Goodbye]

20 januari 2009

Kaarten / Nuruddin Farah

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 22:57

Al weer het derde boek uit de ‘Africanon’. Boek 2, ‘Een verblindende afwezigheid van licht’ van Tahar Ben Jelloun, ben ik wel in begonnen, maar ik vond het zo akelig en beklemmend dat ik besloten heb het niet uit te lezen.
Ook ‘Kaarten’ vraagt wel wat van je doorzettingsvermogen als lezer en ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet helemaal heb uitgelezen. Het is het verhaal van Askar, een jongen wiens moeder bij zijn geboorte is overleden. Hij wordt daarom opgevoed door Misra. Dit zou een boeiend verhaal kunnen opleveren, ware het niet dat Farah ervoor gekozen heeft dit op een zeer afstandelijke en vervreemdende manier te beschrijven. Dat begint al met het perspectief. Het verhaal van Askar wordt afwisselend in de eerste, tweede (iemand spreekt Askar toe, maar wie is die iemand?) en derde persoon verteld. Bovendien is Askar een nogal ongebruikelijke persoon. Op zijn zesde praat hij al in volzinnen waar sommige volwassenen nog moeite mee zouden hebben: “De dood neemt in mijn hoofd vele gedaanten aan. Doorgaans is hij helemaal in het wit gehuld, in een kleed zoals de Aartsengel draagt, met heel veel zakken, waarin de dagelijkse oogst aan zielen wordt opgeborgen.” Waar de wijsheid vandaan komt, wordt niet uitgelegd. Mede door het feit dat zijn moeder is overleden bij zijn geboorte, is Askar geobsedeerd door de dood, maar ook door zijn eigen identiteit. Daar denkt hij als kind veel over na.
Verder gaan in dit boek dromen en realiteit naadloos in elkaar over. Het boek loopt over van symboliek, waarvan ik eerlijk gezegd zelf het idee heb dat een groot deel daarvan mij ontgaat.
Kortom, het is een verhaal waar ik geen vat op kreeg. Het verhaal van Askar en Misra, tegen de achtergrond van de oorlog in Somalie, is een boeiend gegeven, maar Farah kan het voor mij niet toegankelijk maken. Ik ben na een worsteling van 200 pagina’s afgehaakt.

18 oktober 2008

Wat te doen als iemand sterft / Nicci French

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 21:13

Wat te doen als iemand sterft? Dat vraagt Ellie zich af als ze op een avond twee politieagenten bij haar voordeur aantreft om te vertellen dat haar Greg bij een auto-ongeluk is overleden. Heel rationeel werkt ze een soort mentale actielijst af: mensen op de hoogte stellen op volgorde van hun belangrijkheid (eerst de ouders, dan de vrienden) en de begrafenis regelen. Verdriet laat ze niet toe. Ze kan ook niet verdrietig zijn, want de omstandigheden rond Gregs dood waren raadselachtig. Hij was op een plaats waar hij niet hoorde te zijn en bovendien zat er een vrouw in zijn auto waar Ellie nog nooit van gehoord had, ene Milena. Had Greg een verhouding? Ellie realiseert dat ze pas aan rouwen kan toekomen als ze de waarheid weet en gaat op onderzoek uit. Dat doet ze niet altijd op een even handige manier en ze infiltreert op het werk van Milena. Om haar cover instand te houden moet ze steeds meer gaan liegen, en daardoor komt ze uiteindelijk ernstig in de problemen.
Maar gelukkig, aan het einde van het boek is toch duidelijk wat Greg en Milena met elkaar hadden. Ellie kan gaan rouwen, en wij als lezer kunnen dit boek eindelijk dichtslaan. Want dat doet dit boek met je: vanaf het moment dat je begint te lezen, grijpt het je en kun je het niet meer wegleggen. De situatie waar Ellie in verzeild raakt, wordt heel realistisch en meeslepend beschreven. Op geen enkel moment heb je een idee waar het verhaal naar toe gaat. Het blijft verrassen. Op een bepaald moment had ik wel een idee in welke richting ik de oplossing moest zoeken, maar de uiteindelijke ontknoping kwam toch als een verrassing. Voor een goede plot of veel psychologische diepgang hoef je dit boek niet te lezen, maar het Nicci French duo weet heel goed hoe ze spanning moeten opbouwen en vasthouden en dat was bij dit boek al reden genoeg om het niet meer weg te kunnen leggen. Dit is weer een van de betere Nicci Frenchs!
[Vertaling van: What to Do When Someone Dies, 2008]

28 september 2008

In wankel evenwicht / Elizabeth George

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 21:24

Traditiegetrouw lees ik de nieuwe George altijd zodra de Nederlandse vertaling beschikbaar is, en dankzij de service van een welbekende internetboekhandel viel dit boek al op de dag van verschijnen op mijn deurmat (metaforisch gezien dan, want hij past niet door de brievenbus).
Na wat uitstapjes is George eindelijk weer terug bij de vertrouwde hoofdpersonen: Thomas Lynley en Barbara Havers. Dat alleen al is voor de George-fans een reden om dit boek te lezen.
Lynley tobt nog ernstig met de dood van zijn geliefde Helen, en besluit met alleen een slaapzak het Cornwall Coastpath te lopen. En dat ‘met alleen een slaapzak’ moet je vrij letterlijk nemen: geen tandenborstel, geen stukje zeep, geen schone onderbroek. Na een maand treft hij (stinkend en wel) een lijk aan onderaan de rotsen. Hij slaat alarm bij het dichtstbijzijnde huis, en wacht met de bewoonster van dat huis tot de politie arriveert. Wanneer rechercheur Bea Hannaford er achter komt wie die vieze zwerver echt is, weet ze hem te overreden om te helpen met het onderzoek. Eerlijk gezegd vond ik dit weinig overtuigend en George moet zich dan ook in heel wat bochten wringen om dit een beetje plausibel te maken. Bovendien vind ik de terugkeer van Thomas naar ‘het gewone leven’ wel erg abrupt, gezien het feit dat hij zich eerst als een kluizenaar over het kustpad voortbewoog. Direct is hij weer de zeer correcte, welbespraakte, ietwat kakkineuze Tommy die we kennen uit de vorige boeken. Wanneer ook nog Havers op eigen houtje besluit zich bij het onderzoek te voegen, is het duo weer op volle sterkte en kan George zich verder bezig houden met de ‘whodunnit’. En daar heeft ze heel wat pagina’s voor nodig. Uitgebreid schetst ze bijna de hele dorpsgemeenschap, waarbij ze steeds wel duidelijk maakt dat er meerdere personen zijn met Een Geheim, maar waarbij ze de ontrafeling van de betreffende geheimen (die soms nogal futiel zijn) over het hele boek uitsmeert. Dat kan een manier zijn om de spanning op te bouwen, maar hier draagt het alleen maar bij aan de vertraging van het boek. De karakters op zich zijn boeiend, maar de plot is wat vergezocht. De ontknoping, die eigenlijk niet echt een ontknoping is, is dan wel weer aardig in elkaar gezet, maar is dan toch niet sterk genoeg om mijn teleurstelling over dit boek te doen verdwijnen.
Met uitzondering van haar vorige boek ‘What came before he shot her’ heb ik toch het gevoel dat de latere boeken van George het qua niveau niet meer halen bij haar eerste boeken. Jammer!
[Vertaling van 'Careless in Red', 2008]

27 juli 2007

The hard way / Lee Child

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 23:06

“Jack Reacher. Soldier. Loner. Hero. Lover”. Zo wordt de hoofdpersoon op de achterflap beschreven en dat is een zeer adequate beschrijving. Meer woorden over zijn karakter worden er in The Hard Way niet aan vuil gemaakt. Behalve dat hij een ex-soldaat is, komen we nauwelijks iets over hem te weten. Hij zwerft rond, met als enige bagage een tandenborstel en een stapeltje bankbiljetten. Waarom hij dat doet? Geen idee, dat krijgt de lezer niet te horen. In dit boek lost hij een Smerig Zaakje op (waarmee zijn stapeltje bankbiljetten weer wat groter wordt) en ik neem aan dat hij ook de andere boeken uit deze serie doet.
Wie houdt van een goed opgebouwde psyschologische thriller kan The Hard Way beter laten liggen. In dit boek draait het alleen om actie. Er wordt voortdurend verplaatst, gereisd, overlegd en aan het eind vooral veel geschoten. De militaire achtergrond is duidelijk, er komen veelvuldig voor mij onbegrijpelijke afkortingen van waarschijnlijk militaire herkomst voor. Verder heeft Child de neiging om auto’s compleet met merk, kleur en typenummer te vermelden en van iedere verplaatsing wordt de route, compleet met wegnummers en metrolijnen genoemd. Maar is het daarom een slecht boek? Zeker niet. De plot zit knap in elkaar, de dialogen zijn messcherp en het is razend spannend. Dit is echt een van de betere actiethrillers, maar naar mijn smaak was het toch wel een tikkie te gewelddadig en te bloederig. Er wordt niet gekeken op een slachtoffer meer of minder.
Een thriller moet van goede huize komen om mij uit de slaap te houden, maar dit boek heeft mij twee zeer onrustige nachten bezorgd. Het doet me bijna terugverlangen naar Miss Marple, die al breiend bij een kopje thee de moorden oploste…

29 april 2007

Dead end / Mariah Stewart

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 22:10

Heb ik het hier iedere keer over de ‘Dead…’ trilogie van Mariah Stewart, blijkt er nog een deel vier te zijn… Niet meer met de drie misdadigers die een complot smeden, maar wel met dezelfde speurders. Er wordt een verhaallijn uit ‘Dead wrong’ opgepakt. Daar kwam FBI-agente Annie in voor, wier verloofde Dylan (ook een FBI agent) werd doodgeschoten bij een undercoveractie. In Dead end heeft Annie inmiddels een relatie met rechercheur Evan Crosby. Maar Annie kan het verleden niet loslaten en probeert samen met Evan toch nog te achterhalen wat er destijds met Dylan is gebeurd. En daarmee opent ze uiteraard een beerput….
Wat valt hier verder over te zeggen? Mariah Stewart is een vaardig schrijfster die moeiteloos een spannend verhaal in elkaar weet te zetten. Niet spectaculair, niet erg diepgravend, maar het leest lekker weg. Dat je het boek al weer bent vergeten zodra je het dichtslaat, doet er dan eigenlijk niet toe. Lekker leesvoer is het, en daar is niets mis mee.
[326 pagina’s. 2007: aantal boeken 13, aantal pagina’s 4639]

17 april 2007

Een onafwendbaar einde / Elizabeth George

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 21:43

De laatste George neemt een bijzondere plaats in binnen haar oeuvre. Het is geen politieroman met haar vaste hoofdpersonen, maar een roman met een meer psychologische insteek. Zij heeft ervoor gekozen om een misdaad te schetsen vanuit het perspectief van de dader, en daarbij het hele opsporingsverhaal achterwege te laten. De Engelse titel luidt niet voor niets ‘What came before he shot her’.
In dit verhaal gaat het om twee broers en hun zus, Vanessa, Joel en Toby. Hun vader is vermoord, hun moeder zit in een psychiatrische inrichting en ze worden opgevoed door hun oma. Tot oma haar vriend achterna reist die is teruggestuurd naar Jamaica (er was iets met z’n verblijfsvergunning) en de drie kinderen dropt bij hun tante Kendra. Hoewel Kendra van goede wil is, weet ze geen raad met de drie opgroeiende kinderen met ieder hun eigen problemen. De vroegrijpe puber Vanessa spijbelt en experimenteert met vriendjes en drugs. Joel voelt zich vooral verantwoordelijk voor zijn zwakbegaafde broertje Toby. Toby wordt regelmatig belaagd door bendes in de buurt en Joel staat daar in zijn eentje machteloos tegenover. Tot hij bescherming zoekt bij de grootste crimineel in de buurt. Maar die bescherming heeft wel zijn prijs.
Hoewel de uitgever uit gewoonte ‘Literaire thriller’ op de cover heeft gezet (dat zijn wij lezers van Elizabeth George zo gewend en het is waarschijnlijk ook goed voor de verkoopcijfers) is het dat absoluut niet. Niet de misdaad speelt een centrale rol in dit boek, maar de omstandigheden die ertoe geleid hebben. En daar geeft George een triest beeld van. Want het is geen verhaal van verwaarlozing en mishandeling, maar een verhaal waarin de opvoeding faalt, ondanks welwillende volwassenen, simpelweg omdat ze niet zien wat er echt speelt, of omdat ze niet in staat zijn iets aan die omstandigheden te veranderen.
Het is een indrukwekkend boek, maar de volgende keer wil ik toch weer graag een ‘klassieke’ George, compleet met Linley en Havers.
[550 pagina’s. 2007: aantal boeken 12, aantal pagina’s 4313]

6 augustus 2006

The Night Watch / Sarah Waters

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 21:38

Na drie romans die zich in de victoriaanse tijd afspelen, heeft Waters nu een roman in de Tweede Wereldoorlog gesitueerd. In Londen, om precies te zijn. We maken kennis met vier hoofdpersonen, die soms zijdelings en soms wat intensiever met elkaar te maken hebben. We volgen deze personen gedurende de periode van 1941 tot 1947. Het bijzondere is dat het verhaal zich van achteren voren in de tijd afspeelt. Het eerste deel is 1947 en dan volgen 1944 en 1941. Het is meer dan een literaire truc. Door met 1947 te beginnen, wordt je je ervan bewust dat zich het een ander heeft voorgedaan in het verleden van de hoofdpersonen, dat invloed heeft op hun onderlinge verhoudingen. Vervolgens krijg je daar in het deel over 1943 meer zicht op. Dit is dan ook het grootste deel, het neemt bijna de helft van het boek in. Opvallend is dat 1941 het met nog geen 50 pagina’s moet doen, terwijl daar toch de basis ligt van alle verwikkelingen.
Waters heeft niet geprobeerd een afgerond verhaal te vertellen, wat ze in haar andere boeken wel deed. Veel meer wil ze ons een aantal personen schetsen, tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog (in de delen die zich in de oorlog afspelen vallen er vrijwel voortdurend bommen), zonder er echt een oorlogsboek van te maken. Het gaat veel meer om de persoonlijke ontwikkeling en om hun onderlinge wisselwerking. Aan de ene kant vind ik dat ze hier goed in geslaagd is, aan de andere kant doet de hele opzet toch net iets te geconstrueerd aan.
[470 pagina’s. 2006: aantal boeken 37, aantal pagina’s 13052]

Volgende Pagina »

Gemaakt met WordPress