Petra’s Weblog

9 oktober 2005

Supersenioren

Geplaatst onder: gezien — Petra @ 13:23

Het is vast niet hip om toe te geven, maar ik kijk tegenwoordig naar Supersenioren. Ik ben er een keer al zappend middenin gevallen en blijven hangen. Ik vond het best aardig, en nu zet ik er toch de tv voor aan. Wat ik hier leuk aan vind is het groepsproces. Dit keer zonder Mol, zonder nominaties en wegstemmen en zonder verborgen agenda’s. Gewoon een groep mensen die samen in een huis zit en met elkaar een theatervoorstelling probeert te realiseren. Boeiend om te zien.
Natuurlijk is er wel het een en ander op aan te merken. Sommige momenten (met name als er tranen aan te pas komen) worden wel erg uitgekauwd: je krijgt ze te zien in de voorbeschouwing, als moment zelf, en bovendien ook nog eens gemonteerd in de individuele gesprekken met de deelnemers. Ook irritant vind ik dat iedere keer als er een deelnemer in een ‘terzijde’ aan het woord is, behalve zijn of haar naam ook de leeftijd in beeld wordt geprojecteerd. Want wij moeten er wel goed van doordrongen zijn dat het hier om Senioren gaat.
Maar het belangrijkste is dat het integer gemaakt is en leuk is om naar te kijken.

28 januari 2005

De eend van Cuyp

Geplaatst onder: gezien — Petra @ 21:16


Voor mijn werk kom ik nogal eens in musea. Dat is natuurlijk heel leuk, maar meestal zie je tijdens zo’n werkbezoek nauwelijks iets van het museum zelf. Dat ging gelukkig anders in het Dordrechts Museum. Toen de bespreking waarvoor ik kwam, afgelopen was, werd mij gevraagd of ik nog even het museum wilde bekijken. Uiteraard! Er werd ook bijverteld dat een van de hoogtepunten die ik beslist moest zien, de ‘Eend van Cuyp’ was. Ik had er nooit van gehoord, maar het bleek een schilderij te zijn van de eend Sijctghen door Aelbert Cuyp te zijn. Het beestje schijnt echt bestaan te hebben. Toen het diertje de respectabele leeftijd van twintig jaar bereikte, vroeg de eigenaar aan Aelbert Cuyp om het te vereeuwigen. Dat was in 1647. Aelbert Cuyp is geboren in Dordrecht en toen dit schilderij op de markt kwam, heeft het Dordrechts Museum dan ook alles op alles gezet om het te kunnen aankopen. En dat is gelukt. Het is nu het middelpunt van een tijdelijke tentoonstelling met als thema ‘de eend in de schilderkunst’. Een collectie opgezette eenden (een bruikleen van Naturalis) en een verzameling levende eenden in de tuin van het museum maken de tentoonstelling compleet.
Het Dordrechts Museum is ook een van de tijdelijke dependances waar een deel van de collectie van het Rijksmuseum tijdens de verbouwing te zien is. Onder de titel ‘Rijksmuseum aan de Merwede’ biedt het museum een dwarsdoorsnede van de negentiende-eeuwse schilderkunst en kunstnijverheid uit de depots van het Rijksmuseum. Met namen als Toorop, Breitner en Koekkoek is ook deze tentoonstelling absoluut de moeite waard.

5 november 2004

Sterrenjacht

Geplaatst onder: gezien — Petra @ 21:41

Vrijdagmiddag, ik zit in de auto en luister naar de radio. Ik hoor een interview met iemand waarvan de naam mij totaal niets zegt, maar waarvan ik nu weet dat het Winston Gerschtanowitz is. Hij is presentator van het Avro-programma dat diezelfde avond zal starten, Sterrenjacht. Winston benadrukt in het interview minstens drie keer dat het vooral geen Idols is. Wat is het dan wel? Het is een talentenjacht voor musicaltalent. Uiteraard in een aantal voorronden en met een finale. De winnaar krijgt een hoofdrol in een musical van Joop van den Ende. Juryleden zijn Mathilde Santing en Tjeerd Oosterhuis, met als voorzitter Stanley Burleson (dat laatste alleen is al een reden om te kijken :-) ).
Ik heb niets met Idols maar wel met musicals, dus het leek me de moeite waard om te gaan kijken. Dus vrijdagavond om acht uur zat ik met een kopje thee voor de tv. Helaas vond ik het toch wat teleurstellend. Het talent is zeker talentvol en de jury deskundig en constructief, dus daar lag het niet aan. Maar wat mij het meeste stoorde was de montage. Het was allemaal heel fragmentarisch gemonteerd, alsof je naar een lange samenvatting zat te kijken. Stukjes uit optredens werden steeds afgewisseld met fragmenten uit het juryoverleg over de betreffende kandidaat. Geen enkele keer werd er een volledig lied getoond. Voordeel hiervan is wel dat er vaart in blijft. Ik weet niet hoe het met Idols ging, maar ik kan me van de Soundmixshow herinneren dat men de hele avond kon doen over zes liedjes, met steeds herhalingen en ellenlange uitwijdingen. Dat hoeft nu ook weer niet. Maar ik had toch wel graag iets beter met de kandidaten kennis gemaakt om mijn eigen oordeel te kunnen vormen. Dat lukte niet. Het bleef toch een grote collage van fragmenten. Het leukste was eigenlijk nog het einde, toen Stanley aan de kandidaten vertelde wie er door mocht naar de kwart finale en wie er afviel. Zijn opmerkingen waren kritisch positief, zodat ook de afvallers niet met een kater naar huis zouden gaan.
Nog vijf voorronden te gaan voor de kwartfinales. Het programma boeit me toch wel voldoende om ook de volgende keer te kijken. Alleen, welke idioot heeft verzonnen dat het tegelijk met ER uitgezonden wordt???

3 juni 2004

Harry Potter and the Prisoner of Azkaban

Geplaatst onder: gezien — Petra @ 20:17

Door een vriend werd ik uitgenodigd om mee te gaan naar de nieuwe HP film. Leek me wel leuk, dus ik zei ja. Ik ben niet helemaal op de hoogte van het filmaanbod, maar op weg naar de bioscoop bleek dat dat de eerste dag was dat de film draaide. Was ik er ook eens vroeg bij!
Ook HP nummer 3 is weer een prachtige film. Dit keer is er naar mijn idee nog meer aandacht voor de omgeving en zijn er prachtige natuuropnamen te zien, waarbij het mooie Schotse landschap als decor dient. De engheid viel gelukkig wel mee, maar ik viel dan ook ruim boven de leeftijdsgrens van 9 jaar die voor deze film gesteld was.
Eigenlijk kan ik niets negatiefs bedenken over deze film. Maar moet dat dan?

27 december 2003

Billy Elliot

Geplaatst onder: gezien — Petra @ 14:28

Van mijn lijstje met films die ik rond de kerst wilde bekijken, is weinig terecht gekomen. Dat heeft uiteraard te maken met de vorige log, over de dvd-speler. Gelukkig heb ik wel ‘Billy Elliot’ kunnen zien. Wat een film! Het verhaal klinkt een beetje cliche-matig: jongetje uit Engels mijnwerkersgezin raakt gefascineerd door ballet. Zijn moeder leeft niet meer, en zijn vader vindt ballet maar iets voor meisjes en mietjes. Uiteindelijk ziet zijn vader in hoe belangrijk ballet voor Billy is en zet zich in om Billy auditie te kunnen laten voor de Royal Ballet School.
Alle elementen zijn dus aanwezig om er een mierzoet verhaal van te maken, maar dat is het absoluut niet geworden. Het verhaal is prachtig in beeld gebracht. De armoedige gymzaal waar Billy zijn eerste balletpasjes maakt, onder leiding van een balletjuf die voortdurend een sigaret in haar handen heeft, wordt door de bijzondere lichtval door de ramen omgetoverd in een sprookjesachtig decor.
Wat heel opvallend is in deze film, is het gebruik van de kleur blauw. Vrijwel alle kleuraccenten zijn blauw: de deuren en kozijnen in de arbeiderswijk, het hekwerk van de gymzaal, de kleren van de overige personen. Daarentegen is in de ‘balletwereld’ niets blauw. In de school waar Billy auditie doet, overheersen de kleuren wit, beige en zwart. Ook als Billy uiteindelijk naar Londen vertrekt, heeft hij wel een blauwe koffer bij zich (als verwijzing naar het wereldje waar hij vandaan komt?), maar draagt hij verder niets blauws. Zo’n consequent kleurgebruik lijkt me nauwelijks toeval. Het draagt wel bij aan de sfeer van de film.
Mooie film, beslist een aanrader!

19 oktober 2003

Mijn eerste opera

Geplaatst onder: gezien — Petra @ 22:32

Ik was het al langer van plan, maar het kwam er nooit van: een opera bezoeken. Gisteravond is het dan eindelijk gebeurd. Nee, het was niet ‘La Traviata’ of ‘Madame Butterfly’, maar een moderne opera met de naam ‘Drift’ van een jongeren-operagezelschap dat zich Transparant noemt. Eerlijk gezegd zou ik zo’n voorstelling nooit zelf uit de theaterbrochure gekozen hebben, maar een bekende speelde de mannelijke hoofdrol en ik was al langer van plan hem eens in het theater te bekijken. Die kans kwam gisteren.
De opera was gebaseerd op een verloren gegane opera van Monteverdi, waarvan alleen het libretto en de aria ‘Lamento d’Arianna’ bewaard is gebleven. Dit vormde de basis van ‘Drift’.
Deze kennismaking met opera is mij goed bevallen. Ik heb genoten van de prachtige muziek die het orkest (zo’n twintig man, dat vind je niet meer zo vaak in het theater) speelde op hun oude instrumenten. En natuurlijk de zang. De samenzangen waren mooi, maar helemaal indrukwekkend was het duet van Teseo en Arianna, en natuurlijk het Lamento. Het enige minpuntje was dat het na dit Lamento wel erg plotseling afgelopen was.
Bij het woord ‘opera’ denk je toch vaak aan wat gezapige voorstellingen waar al wat oudere zangers en zangeressen op het toneel staan. ‘Drift’ bewijst dat een opera wel degelijk dynamisch kan zijn, en dat jongeren ook een prachtige voorstelling kunnen maken.

Gemaakt met WordPress