Petra’s Weblog

17 oktober 2004

Hier gebeurt nooit wat / Julie Myerson

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 14:13

Literaire thrillers zijn hip en dus zet een beetje uitgever deze kreet al gauw op de cover van een boek, in de hoop wat extra exemplaren te kunnen slijten. Meestal is deze aanduiding dus niet terecht. Thriller okee, maar literair, ho maar. Bij ‘Hier gebeurt nooit wat’ is het precies andersom. Het boek heeft absoluut literaire trekjes, maar echt een thriller is het niet. Tja, er wordt wel een moord gepleegd, en iemand anders overlijdt, maar dat maakt een boek nog niet tot een thriller.
In ‘Hier gebeurt nooit wat’ blikt Tess terug op de moord op haar vriendin Lennie en de nasleep hiervan. Niet de moord zelf staat centraal, maar de impact die het heeft op de gezinnen van Tess en Lennie en op de dorpsgemeenschap. De ontreddering bij beide gezinnen is groot en ieder reageert op zijn eigen manier. Terwijl man en kinderen van Lennie steeds meer steun zoeken bij elkaar in hun verdriet, wordt de verwijdering in het gezin van Lennie alleen maar groter. Ieder verwerkt het verdriet op zijn eigen manier, en laat daarbij de anderen niet toe. Pas een dramatische gebeurtenis aan het einde van het boek lijkt de gezinsleden weer wat bij elkaar te brengen.
Helaas, deze indrukwekkende inhoud werd toch wel voor een deel verstoord door de keuze om geen aanhalingstekens in de dialogen te gebruiken. Het zal te maken hebben met de gedachtenstroom van Tess waar de dialogen deel van uitmaken, maar ik vond het hinderend bij het lezen. Je krijgt dan passages als:
Maar, vraag ik Rosa, als jij haar nu kunt zien, waarom kan ik haar dan niet zien?
Weet ik niet, zegt ze, haar ogen ver weg terwijl ze een lieveheersbeestje op een grasspriet achterna zit met een duim. Je zou het misschien wel kunnen. Maar ik denk eigenlijk van niet.
Waarom?

Met een beetje goede wil is wel te zien waar de gesproken tekst eindigt en de beschrijving begint, maar storend is het wel.

Gemaakt met WordPress