Petra’s Weblog

23 november 2004

Het Pieterpad

Geplaatst onder: bezocht — Petra @ 21:18


Nee, niet het hele pieterpad, dat haal je niet in een weekend. Een klein stukje maar, dit keer in Drenthe. Ik heb al wel wat stukjes van het Pieterpad gelopen, maar alleen nog maar in Limburg en Gelderland.
Het was wat spannend, een weekend gaan wandelen met een groep mensen die ik niet of nauwelijks kende, maar het was een erg geslaagd weekend. We hebben twee etappes van het Pieterpad gedaan, in grote lijnen van Rolde naar Schoonoord. Onderweg hebben we overnacht in een groepsaccommodatie in Grollo. Door middel van een uitgekiende logistiek hoefden we niet met onze bagage te slepen.
Nu ik weer eens aan het Pieterpad gesnuffeld heb, heb ik weer eens een oud voornemen afgestoft: om nog eens het hele pad te lopen. Ach, een mens moet toch wat te dromen hebben…
(foto: Joost van Surksum)

12 november 2004

J.K. Rowling / Marc Shapiro

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:03


Dit is een boek dat duidelijk mee probeert te liften op de Harry Potter hype. Het is een mini-biografie over de schrijfster van de Harry Potter boeken. Het is een flinterdun boekje, 164 bladzijden, met een zeer ruime bladspiegel. Je leest het in een paar uurtjes uit.
Toch geeft het een boeiend beeld van de schrijfster. Haar jeugd wordt beschreven, hoe ze het als schoolkind al prachtig vond om verhaaltjes te verzinnen en aan haar vriendinnetjes en aan haar zusjes te vertellen. Hoe ze na haar studie moeite had om een passende baan te vinden, en uiteindelijk besloot om haar baan helemaal op te zeggen om zich een jaar ongestoord aan het schrijven van het eerste Harry Potter te kunnen wijden. Het was een moeilijk jaar, en het was nog moeilijker om een uitgever voor het boek te vinden. Maar toen die eenmaal gevonden was… Ach, de rest van het verhaal is waarschijnlijk wel bekend.

7 november 2004

Belshazzar’s Daughter / Barbara Nadel

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 12:50

In deze debuutroman van Barbara Nadel maken we kennis met rechercheur Cetin Ikmen, een man van middelbare leeftijd, vader van acht, en binnenkort zelfs negen, kinderen. Hij voldoet aan het stereotiep van de rechercheur: eigenzinnig, knorrig en lust graag een borrel. Ook zijn meerdere, van wie ik de naam al weer vergeten ben, is nogal clichématig: bulderen, zich zonder kennis met het onderzoek bemoeien en laat zich vooral leiden door de mening van invloedrijke mensen. Maar hiermee hebben we de cliché’s van het boek ook gelukkig wel gehad, de rest van Balshazzar’s Daughter is een buitengewoon sfeervol en origineel verhaal.
In Istanbul, het werkterrein van Ikmen, wordt een oude Joodse man vermoord. Het geschilderde hakenkruis dat bij het lijk wordt gevonden, doet racistische motieven vermoeden. Maar er is meer. Deze man is vlak na de Russische revolutie uit Rusland gevlucht, samen met Maria Gulcu, die nu ook in Istanbul woont. Het onderzoek wijst al snel in de richting van haar familie. Maar ook de Engelse leraar Robert Cornelius is op het tijdstip van de moord in de buurt aangetroffen, en hij heeft weer een relatie met de kleindochter van Maria Gulcu. Dan hebben we nog de oud-werkgever van de vermoorde man, iemand met nazistische sympathieën. Kortom, vooralsnog meer vragen dan antwoorden, maar dat hoort natuurlijk ook in een dergelijk boek.
De plot doet een beetje denken aan de plots van Robert Goddard: er heeft zich in het verleden iets afgespeeld dat doorwerkt in het heden en dat leidt tot een afschuwelijke climax. Het bijzondere aan de ontknoping is dat wij als lezer (dankzij de alwetende verteller) meer te weten komen dan Ikmen. Maar hij komt wel heel dicht in de buurt.
Ik vind het een veelbelovend debuut. De opvolger ‘Still waters’ is al een tijdje uit. Die gaat absoluut op mijn ‘wish list’.

5 november 2004

Sterrenjacht

Geplaatst onder: gezien — Petra @ 21:41

Vrijdagmiddag, ik zit in de auto en luister naar de radio. Ik hoor een interview met iemand waarvan de naam mij totaal niets zegt, maar waarvan ik nu weet dat het Winston Gerschtanowitz is. Hij is presentator van het Avro-programma dat diezelfde avond zal starten, Sterrenjacht. Winston benadrukt in het interview minstens drie keer dat het vooral geen Idols is. Wat is het dan wel? Het is een talentenjacht voor musicaltalent. Uiteraard in een aantal voorronden en met een finale. De winnaar krijgt een hoofdrol in een musical van Joop van den Ende. Juryleden zijn Mathilde Santing en Tjeerd Oosterhuis, met als voorzitter Stanley Burleson (dat laatste alleen is al een reden om te kijken :-) ).
Ik heb niets met Idols maar wel met musicals, dus het leek me de moeite waard om te gaan kijken. Dus vrijdagavond om acht uur zat ik met een kopje thee voor de tv. Helaas vond ik het toch wat teleurstellend. Het talent is zeker talentvol en de jury deskundig en constructief, dus daar lag het niet aan. Maar wat mij het meeste stoorde was de montage. Het was allemaal heel fragmentarisch gemonteerd, alsof je naar een lange samenvatting zat te kijken. Stukjes uit optredens werden steeds afgewisseld met fragmenten uit het juryoverleg over de betreffende kandidaat. Geen enkele keer werd er een volledig lied getoond. Voordeel hiervan is wel dat er vaart in blijft. Ik weet niet hoe het met Idols ging, maar ik kan me van de Soundmixshow herinneren dat men de hele avond kon doen over zes liedjes, met steeds herhalingen en ellenlange uitwijdingen. Dat hoeft nu ook weer niet. Maar ik had toch wel graag iets beter met de kandidaten kennis gemaakt om mijn eigen oordeel te kunnen vormen. Dat lukte niet. Het bleef toch een grote collage van fragmenten. Het leukste was eigenlijk nog het einde, toen Stanley aan de kandidaten vertelde wie er door mocht naar de kwart finale en wie er afviel. Zijn opmerkingen waren kritisch positief, zodat ook de afvallers niet met een kater naar huis zouden gaan.
Nog vijf voorronden te gaan voor de kwartfinales. Het programma boeit me toch wel voldoende om ook de volgende keer te kijken. Alleen, welke idioot heeft verzonnen dat het tegelijk met ER uitgezonden wordt???

Gemaakt met WordPress