Petra’s Weblog

14 april 2005

Onzichtbaar / Karin Slaughter

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 10:58


In het slaperige provinciestadje Grant dringen twee zwaar bewapende mannen het politiebureau binnen, doden een aantal van de aanwezigen en nemen de rest in gijzeling. Onder hen bevinden zich rechercheur Jeffrey Tolliver en zijn ex-vrouw, maar nu weer vriendin, Sara Linton, kinderarts en lijkschouwer van het stadje.
In flashbacks gaat het verhaal terug naar tien jaar geleden, toen Sara en Jeffrey elkaar net kenden en Jeffrey Sara meenam naar zijn geboorteplaats. Terwijl ze daar zijn, raakt een vriend van Jeffrey betrokken bij een schietpartij en wordt bovendien het lijk (inmiddels geraamte) gevonden van een meisje waar de jongens destijds veel mee om zijn gegaan. Het blijkt dat de gijzeling te maken heeft met de gebeurtenissen in het geboortedorp van Jeffrey.
Het woord dat bij het lezen van dit boek het vaakst in mij opkwam, was ‘rommelig’. Alles is rommelig: het verhaal, de plot, de details, het taalgebruik. Karin Slaughter heeft wat elementen bij elkaar gezocht die het vaak heel goed doen in een thriller: in flashbacks een verhaal in het verleden weergeven, personen met een duister verleden dat langzaam duidelijker wordt, een mooie vrouw en een stoere agent. Helaas weet ze deze ingredienten niet aan elkaar te breien tot een overtuigend en boeiend verhaal, waardoor het kunstje te duidelijk is en je als lezer niet echt geraakt wordt.

8 april 2005

Het voorbijgaan / Nicci Gerrard

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 10:40


Irene denkt dat ze gelukkig is. Haar man is weliswaar acteur en voortdurend werkloos, en desondanks kan Irene, naast haar drukke baan ook voor het huishouden en de zorg voor hun drie kinderen opdraaien, maar toch vindt ze dat ze het niet slecht getroffen heeft. Tot haar man haar inruilt voor een veel jongere vriendin en haar met de kinderen achterlaat.
Zo goed en kwaad als mogelijk probeert Irene verder te gaan met haar leven. Maar als haar inmiddels ex-man en zijn vriendin de kinderen voor drie weken meenemen naar Australie, draait ze helemaal door, zo helemaal alleen in het huis waar eens dat gelukkige gezinnetje gewoond had.
Maar gelukkig gaat haar broer in Frankrijk trouwen, en Irene raapt zichzelf en haar spullen bij elkaar, stapt in de auto en gaat naar Frankrijk. De bruiloft is een succes, en met mensen die ze daar ontmoet brengt ze ook nog een vakantieweek door op een boot, varend door Frankrijk. Na een one-night stand met een van de vakantiegasten komt ze weer weer helemaal opgeladen thuis. Als dan ook nog haar kinderen thuiskomen van hun reis naar Australie beseft ze hoe gelukkig ze is en dat het maar goed is dat haar man haar verlaten heeft.
Tot halverwege het boek is het allemaal heel plausibel. Irenes strijd om zich staande te houden in het drukke gezin en met haar lamlendige man wordt heel overtuigend beschreven. Iets wat Gerrard heel goed kan, is de levendigheid van zo’n gezin met kinderen goed weergeven. Dat moet je zelf meegemaakt hebben, om de hectiek van een ontbijt op een doordeweekse dag zo treffend te kunnen beschrijven. Ook de ontreddering van Irene als ze ontdekt dat haar man vreemdgaat en bij de uiteindelijke scheiding wordt goed beschreven.
Helaas vond ik de tweede helft minder. Het stevent toch af op een ‘eind goed, al goed’ einde. Irene heeft er nauwelijks een half jaar voor nodig om de moeilijke periode af te sluiten en weer gelukkig te zijn. Was dat maar zo eenvoudig…

3 april 2005

In volmaakte stilte / Elizabeth George

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 10:29


Een seriemoordenaar maakt Londen onveilig. Eerst maakt hij alleen maar zwarte slachtoffers en krijgt de zaak weinig aandacht van de politie. Pas als het eerste blanke slachtoffer wordt gevonden, krijgt de zaak meer aandacht en wordt duidelijk dat het om een seriemoordenaar gaat. De pers valt over de politie heen, de politie wordt beticht van racisme omdat ze de eerste moorden zo weinig prioriteit hebben gegeven.
Thomas Lynley, inmiddels bevorderd tot hoofdinspecteur, krijgt de zaak toegewezen. Barbara Havers bekleedt nog steeds de lage rang van agent en mag formeel niet veel doen met het onderzoek. Eigenwijs als Barbara is, laat ze zich hier door weerhouden en begint haar eigen onderzoek. Ondertussen lijkt het prive-leven van Lynley in rustiger vaarwater gekomen. Zijn vrouw Helen is weer zwanger, en alles lijkt goed te gaan.
Al halverwege het boek wordt duidelijk dat het verhaal afstevent op een dramatische ontknoping, wat zeer spanningverhogend werkt en maakt dat je het boek echt niet meer weg kunt leggen. Maar dat de ontknoping zo dramatisch was, had ik niet verwacht. De vraag die mij na het lezen van het boek vooral bezig hield is waarom George voor dit einde gekozen heeft. Misschien dat een volgend boek hier wat meer duidelijkheid over brengt. Ik bleef in ieder geval met een behoorlijke kater achter.

Gemaakt met WordPress