Petra’s Weblog

29 mei 2005

De passie / Jeanette Winterson

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 13:34


Eigenlijk wist ik niet wat ik moest verwachten toen ik aan dit boek begon. Winterson was mij van verschillende kanten aangeraden als een goede schrijfster, dus toen dit boek voorbij kwam als bookring bij bookcrossing heb ik toch maar toegehapt. Het bleek een bont verhaal te zijn, aan de ene kant fel realistisch, aan de andere kant met sprookjesachtige elementen. Een Franse jongen meldt zich aan als soldaat voor het leger van Napoleon. Parallel daarmee loopt het verhaal van een meisje in Venetie, dat de kost verdient door in een casino te werken en zakken te rollen. Door omstandigheden treffen ze elkaar tijdens Napoleons veldtocht in Rusland, waar hij besluit te deserteren en zij hem meeneemt naar Ventie.
Eigenlijk is het verhaal minder belangrijk dan de sfeer. Beide hoofdpersonen doen beurtelings hun relaas, waarbij opvalt dat ze allebei een voorkeur hebben voor om heel afstandelijk naar de wereld om hen heen te kijken. Je bent je er als lezer dan ook voortdurend van bewust dat je door hun bril naar de gebeurtenissen kijkt. De zinsnede ‘Ik vertel u verhalen. Geloof me’ die regelmatig terugkeert, geeft dan ook de paradox van dit boek aan. Wat is werkelijkheid en wat vindt uitsluitend plaats in de fantasie van de hoofdpersonen? En is dat onderscheid eigenlijk wel zo belangrijk?
Paradoxaal is ook het feit dat Jeanette Winterson aan de ene kant in staat is je mee te laten slepen in het verhaal, maar aan de andere kant je laat merken dat je altijd maar een buitenstaander blijft. De afstand tot de gebeurtenissen blijft groot.
Een fascinerend boek. Het boek roept veel vragen op – stof tot nadenken dus. De ultieme vraag waar ik nu mee zit is of ik hierna nog meer boeken van Winterson wil lezen. Zelfs dat weet ik nog niet.

27 mei 2005

Leerling en meester / Robin Hobb

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:42


Dit boek valt onder de noemer ‘fantasy’, een genre waar ik niets mee heb. Maar eigenlijk is dat een vooroordeel, ik heb te weinig fantasy gelezen om er een goed oordeel over te hebben. Dus toen een fantasy-gek mijn pad kruiste, vroeg ik haar welk boek ik beslist moest lezen om van mijn vooroordeel af te komen. Zij noemde toen de cyclys ‘De boeken van de zieners’ van Robin Hobb, waar ‘Leerling en meester’ het eerste deel van is. Ik heb het gelezen, en… ik ben om! Ik weet niet of ik ooit een fervent fantasaylezer zal worden (waarschijnlijk niet), maar dit boek is zeker de moeite waard. Eigenlijk is het een soort kinderboek voor grote mensen. Een naamloze zesjarige jongen wordt op een dag in het koninklijk paleis gedropt. Hij blijkt een bastaardzoon van een van de prinsen te zijn en zijn opa vindt dat zijn vader de opvoeding zelf maar ter hand moet nemen. Langzaam maar zeker vindt hij zijn plaats in de paleiswereld. Hij ontwikkelt zich tot vertrouwenspersoon van de koning en een van de prinsen en krijgt een opleiding tot Staatssluipmoordenaar. Behalve dat het boek zich in een fictief land afspeelt, zit het fantasy-aspect er ook in dat paranormale eigenschappen (‘Het Vermogen’) een belangrijke rol spelen. Maar het is nooit gekunsteld, het is heel natuurlijk verweven in het verhaal. De hoofdpersonen zijn gewoon mensen van vlees en bloed, met goede en echte eigenschappen, en geen trollen, elfen of andere rare wezens, die ik had verwacht in een Fantasyboek. Eigenlijk is het gewoon een historische roman met een magisch sausje. Het deed me nog het meeste denken aan de ‘Thule’-trilogie van Thea Beckman.
Het boek heeft me een aantal aangename uren bezorgd. Heerlijk, nog 8 delen te gaan!

22 mei 2005

Het labyrint / Ruth Rendell

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 10:48


Een groot, vervallen en eenzaam landhuis. Een familie met Een Geheim. Een krankzinnige, hoewel niet opgesloten op zolder, maar wel gevangen in zijn medicatie. Onmogelijke liefdes. Een jonge vrouw die hierin terecht komt en probeert te ontdekken wat er aan de hand is. Kortom, met Het Labyrinth zet Ruth Rendell de traditie van de Engelse Gothic Novel voort. En ze doet dat overtuigend.

De Zweedse Kirsten Kvist krijgt een baantje in Engeland als persoonlijk verzorgster van John, een man waarvan de familie beweert dat hij schizofreen is. John deelt het landhuis met zijn excentrieke zusters en zijn zo mogelijk nog excentriekere moeder. Al gauw komt Kirsten er achter dat John beslist niet schizofreen is, maar de vraag is wat er dan wel met hem aan de hand is. Een van de zusters bereidt zich inmiddels voor op een huwelijk met de plaatselijke dominee, terwijl ze in het geheim een relatie heeft met een kunstenaar, waar overigens ook haar zuster verliefd op is. De datum van het huwelijk nadert, en het wordt duidelijk dat het verhaal afstevent op een dramatische climax.
Uiteraard weet Ruth Rendell deze ingrediŽnten te vermengen tot een overtuigend verhaal, dat met vaart verteld wordt en vanaf het begin spannend is. Toch stoort het boek in een aantal opzichten. Het lijkt erop of Rendell haar lezers onderschat. Ze heeft vaak de behoefte om even naast het verhaal te stappen en zaken uit te leggen. In de meeste gevallen volstrekt overbodig. Zo weet ik heel goed dat er in de jaren zestig, waar het verhaal zich afspeelt, nog geen gsmís waren, dat hoeft Rendell me echt niet te vertellen. En dat soort opmerkingen maakt ze vaak. Of wanneer je als lezer zelf een conclusie getrokken hebt, bijvoorbeeld dat het gedrag van de kunstenaar zo egocentrisch is dat het in de buurt van autisme komt, lees je twee regels verder dezelfde conclusie van Rendell. Natuurlijk is het leuk om je eigen mening bevestigd te zien, maar tegelijkertijd voel je je niet helemaal serieus genomen want blijkbaar gaat Rendell ervan uit dat de lezer hier zelf niet op komt.

Met Het Labyrint bewijst Rendell opnieuw dat ze een vakvrouw in het genre van de psychologische thriller is. En ach, die kleine onhebbelijkheden vergeef ik haar graag.

Gemaakt met WordPress