Petra’s Weblog

28 oktober 2005

Thirteen Steps Down / Ruth Rendell

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 12:56

Hoe meer boeken ik van Rendell lees, hoe meer ik er van overtuigd ben dat niet alleen personen een belangrijke rol spelen in haar boeken, maar ook huizen. Zo ook in Thirteen Steps Down. Hier is een hoofdrol weggelegd voor een groot en enigszins vervallen negentiende-eeuws huis in Londen en zijn bewoners. Die bewoners zijn de eigenaresse Gwendolen Chawcer, en haar huurder, Mix Cellini. Chawcer is een bejaarde, alleenstaande vrouw die al haar hele leven in het huis woont. Sinds de dood van haar ouders heeft ze niets meer aan het huis gedaan. Ook schoonmaken vindt ze zonde van haar tijd, want ze leest liever. Ze is geobsedeerd (zonder obsessie kom je een boek van Rendell niet in) door de toenmalige huisarts van haar vader, die in de jaren vijftig regelmatig op bezoek kwam en waar Gwendolen verliefd op werd. Na de dood van haar vader verdween ook de huisarts uit haar leven. Als ze een overlijdensadvertentie tegenkomt van zijn vrouw, realiseert ze zich dat haar Geheime Liefde weer beschikbaar is, en besluit ze contact met hem op te nemen.
Huurder Cellini heeft zo zijn eigen problemen (en uiteraard obsessies). Hij is helemaal bezeten van een seriemoordenaar die in de jaren vijftig in de buurt woonde. Hij leest er alles over wat hij te pakken kan krijgen en identificeert zich steeds meer met deze engerd. Ondertussen is hij tot over zijn oren verliefd op fotomodel Nerissa. Hij stort zich in een fantasiewereld over een gezamelijke toekomst en gaat Nerissa stalken. Ondertussen krijgt hij een relatie met een nogal kleurloos meisje. Als zij zich negatief uitlaat over Nerissa, gaat Mix door het lint.
Wat moet ik zeggen over dit boek? Het zit weer geniaal in elkaar. Mensen zijn gestoord, maar het knappe van Rendell is dat je toch begrip voor hun kunt opbrengen. De beschrijvingen van het huis zijn heerlijk sfeervol. De tweede ‘moord’ in het boek (en ik heb ‘moord’ bewust tussen aanhalingstekens gezet) wil ik nomineren voor de Meest Bizarre Moord Ooit.

24 oktober 2005

A Perfect Evil / Alex Kava

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 12:26

Zoals ik een paar weken geleden al schreef, heb ik een aantal Kava boeken gekocht omdat ik erg enthousiast was over haar ‘Verloren zielen’. Deze viel als eerste op mijn deurmat, en aangezien ik nog een hanteerbaar boek zocht om mee te gaan op vakantie, verdween hij meteen in mijn vakantiekoffer.
Het boek gaat vooraf aan ‘Verloren zielen’. FBI-profiler Maggie O’Dell wordt naar een klein plaatsje in Nebraska gestuurd om te zoeken naar een seriemoordenaar die het heeft voorzien op jongetjes van een jaar of tien. Voor soortgelijke seriemoorden is er ooit al iemand veroordeeld en ter dood gebracht, dus het is vreemd dat de moorden nog steeds doorgaan. Samen met de plaatselijke sherrif Nick Morelli (mooi, macho en toch met zachte kantjes) gaat Maggie op onderzoek uit. Het onderzoek raakt in een stroomversnelling als het neefje van Morelli door de seriemoordenaar wordt ontvoerd….
Het is weer zo’n lekker-wegleesboek. Kava heeft een prettige schrijfstijl, licht humoristisch, en door de snelle scenewisselingen blijft de vaart er in. Ook al weten we als lezer snel wie de dader is, voor Maggie en Nick blijft dit nog lang onduidelijk. En dat is ook meteen het vreemde van het boek. Uit andere boeken over seriemoordenaars weet ik dat er normaalgesproken alles uit de kast getrokken wordt bij zo’n moordenaar. Zeker als het een plaatselijke moordenaar betreft, die alleen jongetjes uit het stadje zelf als slachtoffer heeft, moeten er toch genoeg aanknopingspunten zijn om de dader te vinden. Maar dat gebeurt niet. Het onderzoek kabbelt maar een beetje voort. Het kabbelt zelfs zodanig dat er nog genoeg tijd is voor romantische intermezzo’s tussen Maggie en Nick, terwijl toch zijn neefje ontvoerd is. Maar dat is dan ook het enige minpuntje van het boek.
Het nadeel van de serie van achteren naar voren lezen, is dat in dit boek vrij gedetailleerd een nogal traumatische en gruwelijke vorige zaak van Maggie uit de doeken wordt gedaan. Deze zaak is beschreven in ‘Split Second’, dat inmiddels op mijn nog-te-lezen stapel ligt. Maar ik weet niet of ik daar wel zo’n zin in heb…

9 oktober 2005

Supersenioren

Geplaatst onder: gezien — Petra @ 13:23

Het is vast niet hip om toe te geven, maar ik kijk tegenwoordig naar Supersenioren. Ik ben er een keer al zappend middenin gevallen en blijven hangen. Ik vond het best aardig, en nu zet ik er toch de tv voor aan. Wat ik hier leuk aan vind is het groepsproces. Dit keer zonder Mol, zonder nominaties en wegstemmen en zonder verborgen agenda’s. Gewoon een groep mensen die samen in een huis zit en met elkaar een theatervoorstelling probeert te realiseren. Boeiend om te zien.
Natuurlijk is er wel het een en ander op aan te merken. Sommige momenten (met name als er tranen aan te pas komen) worden wel erg uitgekauwd: je krijgt ze te zien in de voorbeschouwing, als moment zelf, en bovendien ook nog eens gemonteerd in de individuele gesprekken met de deelnemers. Ook irritant vind ik dat iedere keer als er een deelnemer in een ‘terzijde’ aan het woord is, behalve zijn of haar naam ook de leeftijd in beeld wordt geprojecteerd. Want wij moeten er wel goed van doordrongen zijn dat het hier om Senioren gaat.
Maar het belangrijkste is dat het integer gemaakt is en leuk is om naar te kijken.

3 oktober 2005

Heden is van ons heengegaan / Ruth Rendell

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 12:27

Ik dacht dat ik zo’n beetje alle (oude) Rendells gelezen had, maar deze kwam ik in de bieb tegen en die kende ik nog niet. Centraal in het verhaal staat een bankoverval. Bij de bank werken twee employees. Alan, een man van nog net geen middelbare leeftijd, zit gevangen in zijn huwelijk en zijn gezin. Dagelijks tijdens de pauze haalt hij het geld uit de kluis en fantaseert erover dat hij er met dat geld in zijn eentje vandoor zal gaan en een nieuwe leven beginnen. Zijn collega Joyce is een jong en redelijk naief meisje.
Marty en Nigel hebben geen zin om te werken en zijn op zoek naar een manier om snel rijk te worden. Wanneer ze een dochter van Alan tegen het lijf lopen die hun vertelt hoeveel geld er in de kluis van haar vaders bank te vinden is, besluiten ze om de bank te overvallen. Ze pakken het echter nogal knullig aan. Joyce ziet de daders die vervolgens impulsief besluiten om haar dan maar te ontvoeren. Alan verstopt zich in een kast. Als de ontvoerders weg zijn, neemt hij in een opwelling het overgebleven geld mee en besluit te ‘verdwijnen’.
De overvallers zitten met Joyce in hun maag en Alan ontdekt dat verdwijnen iets minder makkelijker is dan het leek.
Het boek was wat oppervlakkiger dan ik van Rendell gewend ben. Het mist nog de psychologische diepgang van haar latere werk. Ik vond de hele verhaallijn een beetje gekunsteld overkomen. Wat wel erg Rendell-achtig is, is dat je tijdens het lezen al voelt dat het verhaal afstevent op een dramatische climax. En dat houdt de spanning er lekker in.
[Vert. van 'Make death, love me', 1979]

Gemaakt met WordPress