Petra’s Weblog

30 november 2005

The rise and fall of the house of Medici / Christopher Hibbert

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 13:14

Tijdens de zomerschool in Florence bezochten wij een grafkapel van de Medici’s. Omdat ik ook bij de voorbereiding van mijn eigen onderwerp de Medici’s voortdurend was tegengekomen en deze familie mij steeds meer fascineerde, maakte ik een opmerking tegen een medestudent dat ik best wat meer over die familie wilde lezen. Zij raadde mij toen deze biografie aan. Maar… toen wij bij het verlaten van de kapel door het museumwinkeltje liepen, zag ik dit boek pronken in een boekenstandaard. Het was een redelijk goedkope uitgave, dus dat kon me de kop niet kosten. Ik heb het boek ter plekke aangeschaft en heb er vervolgens ieder vrij moment (die er overigens niet veel waren) tijdens mijn verblijf in Florence in gelezen.
De titel van het boek spreekt voor zich, dus wat kan ik er verder over zeggen? Het boek geeft een goed beeld, niet alleen van de Medici’s zelf, maar ook van Florence en wat er zich allemaal in Italie in die periode zich afspeelde. Wat mij vooral opviel was de bloederigheid van het geheel. Er zijn voortdurend intriges, opstanden en berechtingen. Op een slachtoffer meer of minder werd niet gekeken. Tegenstanders werden letterlijk een kopje kleiner gemaakt of in het gunstigste geval naar een afgelegen oord verbannen. Toch wel iets anders dan het eenentwintigste-eeuwse politieke bedrijf…

29 november 2005

Mallory’s Orakel / Carol O’Connell

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 23:36

Dit is het eerste deel van een serie met rechercheur Kathy Mallory in de hoofdrol. Mallory wordt als tienjarig straatschoffie door rechercheur Markowitz op een diefstal betrapt. In plaats van haar over te dragen aan justitie, neemt hij haar mee naar huis en neemt haar in het gezin op. Mallory wordt uiteindelijk zelf rechercheur, met als specialiteit het kraken van computers.
Het boek begint als Mallory het lijk van Markowitz vindt. Hij is het slachtoffer van een seriemoordenaar die het voorheen alleen op oude vrouwen voorzien had. Waarschijnlijk was Markowitz de dader op het spoor en is daarom omgebracht. Mallory gebruikt haar bijzonder verlof om het spoor van Markowitz op te pakken.
Met deze gegevens moet het mogelijk zijn om een bloedspannend verhaal te maken. Helaas is het dat niet geworden. Het verhaal is volstrekt onnavolgbaar. De scenewisselingen doen verwarrend aan en zijn niet logisch. De plot komt uit de lucht vallen en rammelt aan alle kanten.
O’Connell heeft ervoor gekozen om Mallory voornamelijk vanuit het perspectief van de andere hoofdpersonen te beschrijven. Haar echte beweegredenen blijven op die manier onduidelijk. De karaktertekening blijft beperkt tot het feit dat ze een zeer mooie vrouw is (iets waar de mannen in haar omgeving zich voortdurend van bewust zijn) en dat ze zo goed computers kan kraken. Verder komen we wel wat over haar jeugd te weten, maar ik moest bij die beschrijvingen toch wel erg vaak aan Dik Trom denken: het is een bijzonder kind, en dat is het.
Ik had gehoopt dat ik met de Mallory-reeks van O’Connell weer een nieuwe reeks op het spoor was waar ik me helemaal op kon storten. Helaas is het eerste boek toch wel wat teleurstellend. Maar ik ga O’Connell zeker een herkansing geven, het figuur van Mallory biedt genoeg aanknopingspunten om daar toch iets meer van te kunnen maken.

18 november 2005

One false move / Alex Kava

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 00:12

Toch maar weer vlug terug naar de thrillers, ik zou eens ontwenningsverschijnselen krijgen… En bovendien, wat is er nu lekkerder om te lezen tijdens het saaie wachten op vliegvelden en treinstations, en op lange, donkere avonden op je hotelkamer? Dit boek is daar zeer voor geschikt.
Het is het eerste boek dat ik van Alex Kava gelezen heb dat niet Maggie O’Dell als hoofdpersoon heeft. Eigenlijk heeft het helemaal geen echte hoofdpersoon. Dit is al een afwijking van het gebruikelijke thriller-idioom. Een andere afwijking is dat het niet volgens het gebruikelijke stramien van moord – onderzoek – ontknoping is opgezet. Niet dat er geen moorden zijn, integendeel. Het bloed spat soms van de pagina’s af. Maar het zoeken naar de dader speelt geen rol. We zijn er als lezer gewoon bij als ze gepleegd worden.
Het boek begint als Jared Starks uit zijn dodencel wordt vrijgelaten omdat een belangrijke getuige voor zijn schuld plotseling zijn verklaring intrekt. Jared heeft zijn leven niet echt verbeterd, en sleept zijn zus Melanie, een kruimelcrimineel, en haar puberzoon Charlie mee in een bankoverval die verschrikkelijk uit de hand loopt. Wanneer het drietal op de vlucht slaat, komen ze terecht in de blokhut waar succesvol thrillerschrijver Andrew zich heeft teruggetrokken op zoek naar inspiratie. Ze nemen Andrew als gijzelaar mee en er ontstaat een achtervolging dwars door de Verenigde Staten.
Officier van justitie Grace (die destijds ervoor heeft gezorgd dat Jared in de dodencel belandde en waarmee Jared dus nog een appeltje te schillen heeft) zit samen met rechercheur Tommy Pakula (een persoonlijke vriend van de ontvoerde schrijver) het bankroverdrietal op de hielen.

Dat Alex Kava schrijven kan, had ik al vastgesteld na de vorige twee boeken die ik van haar gelezen heb. Ook hier houdt ze er weer lekker de vaart er in. Toch zijn er wat minpuntjes. Een ervan is het ontbreken van een echte hoofdpersoon, en daarmee van identificatiemogelijkheden. Om beurten staan drie personen in de schijnwerwerpers: Melanie, Andrew en Grace. Met name Melanie komt hierbij wel heel geloofwaardig over – haar karakter is het beste uitgewerkt, met dat van Andrew als goede tweede.
Een ander minpuntje vond ik dat het verhaal als een nachtkaarsje uitgaat. Geen grootse ontknoping, geen dramatische climax. Maar het is natuurlijk ook heel moeilijk om een goed einde aan een achtervolgingsverhaal te breien (waarom moet ik nu opeens denken aan de film Thelma and Louise?). En ik vind het draadje van Gareds bedreigingen aan het adres van Grace niet goed afgemaakt.
Ondanks dat alles leest het boek als een trein. Het is een kant-en-klaar scenario voor een film. Als die er komt ga ik zeker kijken!

13 november 2005

Extreem luid & ongelooflijk dichtbij / Jonathan Safran Foer

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:33

Het zal de vaste lezer van dit log niet ontgaan zijn: het grootste deel wat ik aan boeken consumeer, zijn thrillers en detectives. Niet bepaald hoogstaande literatuur, maar het leest zo lekker weg. Maar af en toe heb ik behoefte aan een Serieus Boek. Al was het maar om mijn leesgeweten te sussen…
Ik had al positieve reacties op dit boek gehoord, en toen het tot boek van de maand (van december, ik ben er vroeg bij dit keer) van de boekgrrls werd gekozen, besloot ik het uit de bieb te halen.
Het boek gaat over een negenjarige jongen, Oskar. Zijn vader is om het leven gekomen bij de aanslagen op de Twin Towers in New York. Wanneer Oskar een sleutel vindt in de nalatenschap van zijn vader, reist hij door heel New York om het slot te vinden waar de sleutel op past. Het grootste deel van het verhaal is dan ook vanuit Oskar beschreven. Hij is een vroegwijs, maar tegelijkertijd wat wereldvreemd kind dat helemaal op lijkt te gaan in zijn eigen wereldje. De manier waarop hij, aan de hand van zijn zoektocht naar het slot, probeert betekenis te geven aan die zinloze aanslagen op 11 september, is heel aandoenlijk, maar beslist niet sentimenteel beschreven.
Een tweede verhaallijn zijn dagboekfragmenten van Oskars opa en oma. Zij hebben een nogal vreemde relatie met elkaar. Ik had moeite met het begrijpen van die relatie – het werd mij niet duidelijk waarom deze mensen zich zo gedroegen. Ook vond ik het moeilijk om dit verhaal te plaatsen in Oskars verwerkingsproces. Ik vond dit dan ook de mindere gedeeltes in het boek.

Een opvallend gegeven in dit boek is de vormgeving. Het bevat niet alleen tekst, zoals je zou verwachten in een boek, maar ook typografische ‘grapjes’ als gedeeltes waar maar 1 regel per pagina is afgedrukt, gedeeltes waarbij woorden rood omcirkeld zijn (waarom die woorden? ik zag er geen verband in – het leidt de ogen wel erg af van de tekst) en foto’s. Ik weet nog niet goed wat ik daarvan moet vinden. Soms was het een illustratie bij de test, soms lijkt het alleen maar effectbejag.

Al met al vond ik het een geslaagd boek. Het taalgebruik van Safran Foer is mooi, en hij weet de belevingswereld van Oskar treffend weer te geven. Het is bovendien een boek dat je aan het denken zet. Helaas doet het soms iets te gekunsteld aan.

9 november 2005

Amerikanen zijn niet gek / Charles Groenhuijsen

Geplaatst onder: algemeen, gelezen — Petra @ 23:25

Charles Groenhuijsen kende ik uiteraard als Amerika-correspondent van het NOS-journaal. Maar hij schreef ook stukjes over Amerika in mijn tv-gids. En dat zijn stukjes die ik altijd lees. Ze zijn to-the-point, in een prettige schrijfstijl en met gevoel voor humor geschreven. Dus dit boek leek me ook wel wat. En eigenlijk is het gewoon een heel lang artikel geworden. Het leest makkelijk weg, en ook hier die prettige schrijfstijl.
De ondertitel van het boek luidt: ‘Over Bush en baseball, misdaad en miljonairs, kerken en casino’s, porno en politiek’. En dat is een zeer adequate samenvatting :-) .
Groenhuijsen heeft me laten kennismaken met een aantal aspecten van de Amerikaanse samenleving die ik nog niet kende. Andere dingen, die al wel enigszins bekend waren, worden toegelicht of in een andere context geplaatst. Maar na het lezen van het boek weet ik een ding zeker: Amerikanen zijn welgek!

Gemaakt met WordPress