Petra’s Weblog

26 februari 2006

Nicci French / Verloren

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 22:51

Er zijn drie schrijvers waarvan ik de boeken koop op de dag dat ze uitkomen: Elizabeth George, J.K. Rowling en Nicci French. Dus afgelopen donderdag stond ik keurig in de boekhandel om mijn exemplaar van de grote stapel te halen en mij vervolgens naar huis te snellen om me er op te storten.
Er moesten ook nog wat andere dingen gebeuren die mij verletten dat ik het boek achter elkaar kon uitlezen, maar op zondagochtend had ik het uit. Het grote tempo waarmee ik het gelezen heb, doet vermoeden dat het boek moeilijk weg te leggen is (en dat klopt ook), maar al terugblikkend vind ik het toch niet de beste French die ik gelezen heb.
Het boek speelt zich af in een tijdsbestek van nog geen 12 uur. We maken kennis met Nina Landry, die 40 jaar wordt, en op dezelfde dag met nieuwe vriend en haar twee kinderen op vakantie naar Florida gaat. Thuis gekomen van wat boodschappen wordt Nina overvallen door een surpriseparty, georganiseerd door haar 15-jarige dochter Charlie. Maar waar is Charlie? Naarmate de tijd verstrijkt en iedereen zich toch echt moet gaan klaarmaken om op vakantie te gaan, wordt Nina steeds bezorgder. Hoewel iedereen haar angsten bagatelliseert, weet ze toch snel de politie en haar omgeving voor de vermissing te interesseren. Nina is er zeker van dat er iets ernstigs met Charlie is gebeurd en ze realiseert zich dat iedere seconde telt.
Het boek is verschrikkelijk spannend. Uiteraard wil je weten wat er met Charlie is gebeurd en daarom blijf je doorlezen. Maar ik vond het hysterische gedrag van Nina, hoewel begrijpelijk, ronduit irritant. Als lezer zit je toch mooi zo’n 300 pagina’s met een hysterische hoofdpersoon opgezadeld. Het feit dat het echtpaar French ervoor heeft gekozen om het hele boek zich 12 uur af te laten spelen, doet het verhaal ook geen goed. Alles wat Nina zegt, denkt, doet en niet doet, wordt beschreven. En natuurlijk maakt ze zich enorme zorgen over haar dochter, maar nadat het voor de twaalfde keer beschreven is, weet je dat onderhand wel. Dat je desondanks het boek niet kunt wegleggen, is toch wel weer een compliment voor het schrijftalent van de Frenchs. Bovendien weten ze heel knap steeds weer nieuwe brokjes informatie in het verhaal te stoppen, waardoor het niet in kringetjes rond blijft draaien.
Het laatste kwart van het boek is verschrikkelijk spannend. Begin hier alleen maar aan als je zeker weet dat je ongestoord kunt doorlezen!
[294 pagina’s. 2006: aantal boeken 10, aantal pagina’s 3368]

18 februari 2006

De terugkeer van de dansleraar / Henning Mankell

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 22:37

Rechercheur Stefan Lindman heeft kanker in zijn mond. Terwijl hij wacht op de behandeling, is hij met ziekteverlof en eigenlijk loopt hij een beetje met zijn ziel onder de arm. Als hij hoort dat zijn oude mentor, de inmiddels gepensioneerde rechercheur Herbert Molin, is vermoord, hoeft hij dan ook niet lang na te denken. Hij reist af naar het noorden van Zweden, waar de man de laatste jaren van zijn leven heeft doorgebracht.
Terwijl Lindman in het leven van Molin begint te wroeten, realiseert hij zich dat hij eigenlijk helemaal niets wist van zijn oude mentor. Het verbaast hem dan ook zeer dat deze man, die hij altijd bewonderd heeft, aan de kant van Hitler heeft gevochten en nog steeds Nazi-sympathieen heeft. Maar hij ontdekt ook dat iemand uit zijn naaste omgeving in deze kringen heeft verkeerd.
Door de kanker wordt Lindman zich opeens erg bewust van zijn eigen sterfelijkheid, en door de ontdekkingen die hij doet gaat hij een aantal gebeurenissen uit zijn jeugd in een ander daglicht zien. Het verhaal gaat dus veel verder dan de vraag wie Molin heeft vermoord, iets wat we overigens al halverwege het boek weten. Het pakkende van het verhaal zit hem vooral in het perspectief van Lindman, zijn pogingen om alle gebeurtenissen een plaats te geven. Misschien is dit boek dan ook eerder een psychologische roman dan een thriller te noemen.
Er is een ding waar ik altijd problemen mee blijf houden in scandinavische boeken en dat is het taalgebruik. Ook hier weer worden vooral korte, bijna staccato zinnen gebruikt. Voor prachtige volzinnen moet je dus niet bij dit boek zijn. Ik ben er nog niet achter waar dat door komt. Is dat omdat dit ook zo in de brontaal gebeurt, of is het een gebrek aan vaardigheid van de vertaler?
[505 pagina’s. 2006: aantal boeken 9, aantal pagina’s 3074]

11 februari 2006

Until Dark / Mariah Stewart

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:33

Ik geloof dat ik bij de thillers een nieuw subgenre heb ontdekt: de romantsche thriller. Sommige van de boeken van Alex Kava behoren daar dan toe, maar zeker ook de recent ontdekte Mariah Stewart. Het speurdersduo wordt gevormd door een Mooie Vrouw en een Aantrekkelijke Man, en tijdens het oplossen van de misdaad bloeit er tussen die twee Iets Moois op. Gelukkig was de hoeveelheid romantiek goed te verdragen, het droop niet van de pagina’s af. En wat is er, na al die eeuwige vrijgezellen als V.I. Varshawski en Kinsey Millhone, nu mooier om te lezen over een vrouwelijke hoofdpersoon die wel gelukkig is in de liefde?
De vrouw in kwestie is Kendra. Ze werkt als schetser (niet te verwarren met profielschetser) voor de FBI (dit beroep kwam ik overigens nog niet eerder tegen als hoofdpersoon in een thriller). Aan de hand van getuigenverklaringen probeert ze een goed gelijkende tekening te maken van een dader. In dit geval is die dader een seriemoordenaar die het voorzien heeft op alleenstaande vrouwen met kinderen. Hoewel Kendra bij het maken van haar schetsen geen lichtje gaat branden, blijkt ze de dader te kennen…
Het verhaal zit goed in elkaar, het wordt zorgvuldig opgebouwd. Probleem is alleen dat de karakters nauwelijks uitgewerkt worden. Ze blijven toch een beetje bordkartonnen figuren. Maar het zorgvuldige verhaal en het verschrikkelijk spannende einde maakt veel goed. Ik denk niet dat dit een boek is wat ik me lang zal blijven herinneren, maar het was wel aangenaam leesvoer. De volgende Stewart ligt al klaar….
[397 pagina’s. 2006: aantal boeken 8, aantal pagina’s 2569]

5 februari 2006

Het meer van de meisjes / Carol Goodman

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:25

Jane Hudson gaat als lerares latijn werken op het internaat waar ze zelf ooit leerling was. Destijds pleegden Jane’s twee kamergenoten zelfmoord. Als nu twee van Jane’s leerlingen zelfmoord plegen, of althans dat proberen, lijkt de geschiedenis zich te gaan herhalen. Iemand is vastbesloten om de gebeurtenissen uit het verleden te gaan herhalen. Op het afgelegen internaat, midden in de winter, wordt de sfeer steeds dreigender.
Absoluut een spannend boek. Al vanaf het begin roept het een beklemmende sfeer op. Alhoewel ik halverwege het boek al wist wie de dader was, waren er nog zoveel verrassende subplots dat ik tot het einde van het boek geboeid was, ondanks het af en toe irritante gesmijt met Latijnse citaten.
[399 pagina’s. 2006: aantal boeken 7, aantal pagina’s 2172]

Gemaakt met WordPress