Petra’s Weblog

28 maart 2006

Waterlelie / Susanna Jones

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 20:56

Men neme een combinatie van vakantie en slapeloze nachten: de ideale combinatie om even lekker veel te lezen. Maar het had voor mij ook wel zonder die slapeloze nachten gekund… Dit boek had ik twee jaar geleden al gekocht naar aanleiding van een positieve aanprijzing in de D&Tgids van Vrij Nederland. Ik kan me herinneren dat de jongen in de boekhandel er ook enthousiast over was. Ik heb het boek nu van mijn stapel nog te lezen boeken geplukt (die wonderlijk genoeg alleen maar groter lijkt te worden, hoeveel ik ook lees) om te kijken of de hooggespannen verwachtingen waargemaakt kunnen worden.
De Engelsman Ralph is naar Japan afgereisd om daar via een huwelijksbureau een aantal Japanse vrouwen ontmoeten, zodat hij er een kan kiezen waarmee hij kan trouwen. Helaas voor Ralph blijken de vrouwen ook een stem in deze keuze te hebben, en geen van hen is erg gecharmeerd van hem. Ralph wil echter niet met lege handen naar huis keren en hij maakt een afspraak met een Chinese vrouw die hij al eerder via internet had leren kennen. Hij neemt de veerboot naar Singapore. Op deze veerboot ontmoet hij de Japanse vrouw Runa. Runa heeft op de middelbare school waar zij werkte een relatie met een leerling. Blijkbaar is dat in Japan een nog grotere zonde dan hier in Europa, want als de relatie ontdekt dreigt te worden, laat Runa alles achter en vlucht naar een vage vriendin in China.
Op de veerboot is het niet echt liefde op het eerste gezicht tussen Runa en Ralph, maar zij zien allebei wel voordelen in het starten van een relatie. Maar beiden hebben te veel bagage uit het verleden bij zich om zich onbevangen in de nieuwe relatie te kunnen storten.
Ik realiseer me dat deze beschrijving net zo goed op een chicklit-verhaal dan wel een psychologische roman zou kunnen slaan. Toch is het een thriller. Het is vooral een thriller omdat je weet dat het een thriller is. Dat klinkt misschien een beetje raar, maar het spannende zit hem er vooral in dat je verwacht dat er iets ernstig mis gaat, en uiteraard gebeurt dat ook. Meer kan ik er echter niet over zeggen, omdat ik niet te veel van de plot wil weggeven.
De vraag die blijft is of het boek zijn hooggespannen verwachtingen waargemaakt heeft. Eerlijk gezegd niet. Ik vond de setting (Japan en die dagenlange overtocht) sfeervol en mooi beschreven. De karakters waren lekker verknipt, dus daar lag het ook niet aan. Verder is Jones goed in het opbouwen van de spanning. Maar de spanningsboog is te lang, en daardoor weet ze de spanning niet vast te houden. Verder blijven er nog wat losse eindjes open. Wat is er bijvoorbeeld met de eerste vrouw van Ralph gebeurd? Hij heeft iedereen verteld dat ze hem verlaten heeft, maar het verhaal suggereert dat dit niet de (hele) waarheid is. Wat er dan wel precies is gebeurd, wordt in het midden gelaten. Dat neemt niet weg dat het een origineel boek is, zowel qua setting, opbouw als plot.
[231 pagina’s. 2006: aantal boeken 16, aantal pagina’s 5202]

27 maart 2006

Kaas en de evolutietheorie / Bas Haring

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 22:02

En weer eens even heel wat anders: non fictie voor kinderen. Maar ook voor volwassen kinderen is dit een erg leuk boekje. Bas Haring legt op een zeer begrijpelijke wijze de evolutietheorie uit. Maar hier blijft het niet bij. Ook allerlei directe en indirecte gevolgen van de evolutietheorie komen aan de orde, zoals de vraag of God bestaat en of je de wet mag overtreden. Alles wordt uitgelegd aan de hand van originele voorbeelden. Ik begrijp nu heel goed waarom er witte ijsberen op de noordpool rondlopen en geen rode :-) . Maar het leukste zijn nog wel de illustraties van de auteur zelf. Het zijn eigenlijk schetsjes, maar op een verschrikkelijk grappige manier getekend. Een erg amusant en leerzaam boekje!
[156 pagina’s. 2006: aantal boeken 15, aantal pagina’s 4974]

26 maart 2006

Dikke Dame / Hanneke Groenteman

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:45

Hanneke Groenteman vindt zichzelf dik. Zou het daardoor komen dat ze al vanaf haar kindertijd een fascinatie heeft voor dikke mensen? Als kind jatte ze geld van haar moeder om steeds weer opnieuw op de kermis naar de Dikke Dame te kijken. Enkele jaren later werd de fascinatie nog groter toen de Dikke Dame ook een Dikke Dochter bleek te bezitten.
Jaren later is ze op zoek gegaan naar deze Dikke Dame. Die bleek overleden, maar de ‘Dikke Dochter’ leeft nog en daar heeft ze een aantal gesprekken mee, waarvan ze verslag doet in het boek.
En passant rapporteert ze ook nog over andere dikke dames, zoals (Amerikaanse?) vrouwen die door hun man worden vetgemest omdat hij daar seksueel op kickt. Zowel deze Amerikaanse vrouwen als de Dikke Dame van de kermis lijken geen probleem te hebben met hun omvang. In korte fragmenten analyseert Groenteman hoe zij zelf tegen haar dik zijn aankijkt. En bij dat analyseren moet je je geen diepgravende betogen voorstellen. Het zijn korte stukjes, fragmentarisch, bijna anekdotisch, maar niet oppervlakkig. Met een paar goedgekozen woorden weet ze tot de kern door te dringen.
Toch weet het boek niet helemaal te overtuigen. Wat wil Groenteman nou eigenlijk? Wil ze het verhaal vertellen van de Dikke Dames op de kermis? Wil ze ons vertellen over haar fascinatie voor dikke mensen? Of wil ze met ons haar eigen ervaringen met eten en met haar lichaam delen? Eigenlijk wil ze alles tegelijk. En daar is niets mis mee, maar dan had ze daar iets meer pagina’s voor moeten uittrekken dan de magere 138 pagina’s die het boek nu telt.
[138 pagina’s. 2006: aantal boeken 14, aantal pagina’s 4818]

25 maart 2006

The Lighthouse / P.D. James

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:00

Met ‘The Lighthouse’ keert P.D. James terug naar de traditionele ‘whodunit’. Het is zelfs zo traditioneel, dat Kate Miskin, collega van Adam Dalgliesh, er in het boek nog een opmerking over maakt. Het hele verhaal speelt zich af op een eiland voor de kust van Cornwall, waar VIP’s even kunnen genieten van hun rust, zonder bodyguards en zonder pers. Op dit eiland wordt een bekende schrijver vermoord. Adam Dalgliesh en zijn twee collega’s worden er heen gestuurd. Terwijl ze uitzoeken wie het gedaan heeft, valt er een tweede slachtoffer en wordt er bij een van de gasten SARS geconstateerd, waardoor het hele eiland wordt afgesloten van de buitenwereld.
En dat maakt het boek zo traditioneel: een besloten gemeenschap, een beperkt aantal verdachten, een minimum aan geweld en een raadsel dat door logisch deduceren moet worden opgelost. Maar dat maakt het boek nog niet saai. Integendeel. Als altijd heeft P.D. James weer een verzameling boeiende persoonlijkheden bij elkaar gebracht, met genoeg onderhuidse spanningen en erfenissen uit het verleden om het allemaal lekker broeierig te maken. En dat allemaal heel langzaam, heel zorgvuldig opgebouwd, zoals het een goede James betaamt.
En nu maar weer twee jaar wachten op de volgende :-( .
[323 pagina’s. 2006: aantal boeken 13, aantal pagina’s 4680]

16 maart 2006

Knielen op een bed violen / Jan Siebelink

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 20:47

Mensen die hier mijn lezenswaardigheden een beetje volgen, zullen het misschien weten: ik heb niet zoveel met Nederlandse literatuur. Toen ik op de middelbare school en later tijdens mijn studie dergelijke boeken moest lezen, is het me zo tegen gaan staan dat ik het nog steeds uit de weg ga. Maar toen ik op tv een interview met Jan Siebelink over dit boek zag, besloot ik voor een keer mijn vooroordelen overboord te gooien en dit boek te lezen. En ik ben blij dat ik het gedaan heb! Ik had gehoord dat het over een man ging (de vader van Siebelink) die leed aan godsdienstwaanzin. Daarom had ik verwacht dat het een boek was dat vanuit de zoon geschreven was, die langzaam zijn vader ziet afglijden. Maar het was het levensverhaal van de vader, Hans heet hij in het boek. Hij wordt gevolgd van zijn jeugd tot zijn dood en we zien alles vanuit zijn ogen. Dat maakt die godsdienstwaanzin ook veel beter te begrijpen, voor zover zoiets ooit te begrijpen valt. We zien Hans worstelen met zijn geloof. Aan de ene kant wil hij niets weten van de mensen die hem dit strenge geloof opdringen, omdat hij weet dat ze hem van zijn gezin vervreemden, maar aan de andere kant wil hij ook graag gered worden van de eeuwige verdoemenis, en daar heeft hij veel voor over. Juist zijn twijfel maakt hem zo menselijk.
Ik geloof dat ik mijn vooroordelen over Nederlandse literatuur toch maar moet gaan bijstellen.
[446 pagina’s. 2006: aantal boeken 12, aantal pagina’s 4357]

4 maart 2006

De schaduw van de wind / Carlos Ruiz Zafon

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 00:16

Barcelona, net na de tweede wereloorlog. Daniel Sempere wordt door zijn vader, een boekhandelaar, meegenomen naar het Kerkhof der Vergeten Boeken. Het blijkt een verzameling boeken te zijn waar niemand belangstelling meer voor heeft. Bij het inwijdingsritueel hoort ook dat Daniel een boek mag uitzoeken en meenemen. Hij kiest volkomen willekeurig ‘De schaduw van de wind’ van Julian Carax. Thuis begint hij te lezen en hij raakt zo gefascineerd door het boek dat hij alles over de schrijver te weten wil komen. Maar hoe harder hij zoekt, hoe mysterieuzer het wordt. Julian Carax blijkt een aantal jaren geleden spoorloos verdwenen, en er zijn geen boeken meer van hem te vinden, behalve het exemplaar dat Daniel heeft. Daar blijken meer mensen belangstelling voor te hebben en ze hebben niet allemaal even goede bedoelingen.
Het is een prachtig verhaal. De verhaallijnen lijken om elkaar heen te draaien, komen plotseling samen om dan weer een eigen weg te gaan. Uiteindelijk valt alles op zijn plaats. Het is spannend, triest, romantisch en sfeervol.
Het boek laat zich niet makkelijk in een hokje stoppen. De bibliotheek heeft het tot psychologische roman gebombardeerd en sommige mensen vinden het een thriller. Historische roman zou ook nog kunnen. Maar ik wil het gewoon op ‘roman’ houden.
[543 pagina’s. 2006: aantal boeken 11, aantal pagina’s 3911]

Gemaakt met WordPress