Petra’s Weblog

30 april 2006

A necessary evil / Alex Kava

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 20:39

Het was even wachten, maar hier is ie dan toch: de nieuwe Kava. Het is een weerzien met oude bekenden. We komen FBI-profiler Maggie O’Dell weer tegen, en ook haar cowboy, Nick Morelli, is weer van de partij. Maar of het ooit nog wat wordt tussen Maggie en Nick is maar zeer de vraag. Het boek begint zelfs met het verlovingspartijtje van Nick en heel iemand anders dan Maggie. Maar er blijft een zekere aantrekkingskracht tussen de twee.
Ook een iets minder sympathieke oude bekende, Father Keller, doet mee. Hij was enkele boeken geleden de seriemoordenaar, maar kon niet gepakt worden en is naar Zuid-Amerika gevlucht. Nu blijkt iemand het gemunt te hebben op geestelijken die kinderen misbruikt. Father Keller weet dat hij de volgende is die aan de beurt is en hij besluit om alles wat hij weet over deze moordenaar aan Maggie te vertellen. Ondertussen bevindt Nicks neefje, nog enkele boeken geleden ontvoerd door Father Keller, zich in het cyberspace-kringetje van intimi dat de moordenaar om zich heen heeft verzameld. Dat een kind eenmaal in zijn leven met een seriemoordenaar te maken krijgt (en overleeft) is statistisch gezien bijna nihil, laat staan de kans dat hij een tweede keer met zo’n figuur in aanraking komt. Het boek wordt er niet overtuigender van. Ook is het vreemd dat Maggie, nadat ze haar (magere) profiel heeft opgesteld, blijft rondhangen in het dorpje waar Nick Morelli en zijn neefje zich bevinden. Waarom gaat ze niet verder naar de andere plaatsen waar ook slachtoffers zijn gevonden?
Maar dat alles maakt ‘A necessary evil’ nog geen slecht boek. Kava breit dit alles zo vaardig aan elkaar, dat je het allemaal voor zoete koek slikt en aan het einde het boek bijna niet meer weg kunt weg leggen. Bijna, want zittend in een vliegtuig in de vroege ochtend won mijn slaap het toch van het boek, zodat ik het uiteindelijk thuis maar uitgelezen heb….
[490 pagina’s. 2006: aantal boeken 21, aantal pagina’s 6782]

24 april 2006

Parels in het paradijs / Belinda Jones

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 23:43

“Denkend aan Tahiti zie ik brede golven traag over oneindige stranden gaan….” Zo begint ‘Parels in het paradijs’. En meteen vraag je je af: hoe zou deze zin in het Engelse origineel zijn geweest? Het lijkt me onwaarschijnlijk dat Belinda Jones Marsman in gedachten had toen ze dit opschreef. Het ligt meer voor de hand dat de twee vertaalsters zich hier enige vrijheid hebben gepermitteerd.
‘Parels in het paradijs’ wordt door de uitgever nadrukkelijk gepresenteerd als chicklit. Men geeft zelfs een definitie van dit genre: literatuur door en voor vrijgevochten, zelfstandige vrouwen. Ik vind het een vreemde, nietszeggende definitie, en ik herken mezelf niet in het beoogde publiek.
Wat is volgens mij dan chicklit? Luchtige lektuur, met in de hoofdrol een aantrekkelijke jonge vrouw en een minstens zo aantrekkelijke heer. Uiteraard spelen liefde en romantiek een belangrijke rol en na de nodige misverstanden kunnen de geliefden elkaar aan het einde toch opgelucht in de armen sluiten. Een exotische locatie maakt het helemaal compleet en enige humor wordt zeer op prijs gesteld.
Aan deze criteria voldoet ‘Parels in het paradijs’ helemaal. Hoofdpersoon is Amber Pepper, museummedewerkster in Oxford. Wanneer ze door haar vriend Hugh, juwelier, wordt meegevraagd op zakenreis naar Tahiti, ziet ze dat in eerste instantie helemaal niet zitten. Amber houdt namelijk niet van zonnige stranden en wuivende palmen, maar heeft meer met het Engelse klimaat. Ze laat zich echter toch ompraten en gaat met hem op reis. Eenmaal op Tahiti is ze al snel helemaal in de ban van dit prachtige eiland. Toch blijft er iets bij haar knagen: ondanks de romantische locatie komen haar ingedutte gevoelens voor Hugh niet tot leven. Wanneer ze op een avondje uit met een vriendin een jongensband ziet optreden, springt er een vonk over en raakt ze tot over haar oren verliefd op een van de zangers. Maar is het wederzijds? En als dat zo is, zou zijn liefde voor haar dan oprecht zijn, of is zijn aandacht voor haar alleen maar een deel van zijn act? En wat moet ze met Hugh, die haar inmiddels een huwelijksaanzoek gedaan heeft?
Ondertussen worden we ook nog wat wijzer over de Tahitiaanse periode van Gauguin en het kweken van parels. Zo vliegen de driehonderd pagina’s voorbij.
Helaas wordt het verhaal aan het einde toe steeds ongeloofwaardiger. Een wisseltruc met parels (ik zal niet te veel verklappen) is nogal gezocht en draagt absoluut niets bij aan het verhaal.Bovendien speelt het toeval wel een erg grote rol. Amber komt voortdurend op de juiste plaats de juiste persoon tegen. Ondanks deze minpuntjes is het gewoon aangenaam leesvoer. Deze chicklit maakt zijn verwachtingen meer dan waar.

Vertaling van: The Paradise Room, 2005.
[310 pagina’s. 2006: aantal boeken 20, aantal pagina’s 6292]

19 april 2006

Dead wrong / Mariah Stewart

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 20:59

Dit is het eerste deel van een trilogie. Drie criminelen zitten samen een aantal uren opgesloten in een wachtkamer van de rechtbank. Uit verveling beginnen ze op te sommen wie ze dood zouden willen hebben, en vervolgens ontstaat het plan om elkaars vijanden uit de weg te ruimen, zodat er geen relatie is tussen slachtoffer en dader. Je snapt het al: in ieder deel van de trilogie staat een van het drietal centraal. De opdracht van nummer 1 is om een Mary Douglas te vermoorden. Aan de hand van het telefoonboek spoort hij eerst twee verkeerde Mary Douglassen op, en vermoordt ze. Mara Douglas, werkzaam bij de kinderbescherming, realiseert ze dat ze de volgende M. Douglas is die in het telefoonboek genoemd wordt. Maar gelukkig regelt haar zus Annie, die bij de FBI werkt, een bodyguard voor haar, in de vorm van uitgerangeerde FBI-agent Aidan. Bij Aidan is vorig jaar een klus helemaal mis gaan. Zijn broer, verloofde van Annie en ook FBI-agent, kwam daarbij om het leven en Aidan raakte zwaar gewond. Voor hem hoeft het allemaal niet meer zo en hij zit dan ook niet te wachten op een klus als babysitter voor Mara. Maar hij kan Annie niets weigeren.
Mariah Stewarts boeken vallen onder wat ik een ‘romantische thriller’ noem, en uiteraard bloeit er wat moois op tussen Aidan en Mara. Maar gelukkig ligt het er niet te dik bovenop, er blijft nog genoeg ruimte over voor spanning. En die is er genoeg. Het zit niet altijd even logisch in elkaar, maar spannend blijft het tot het eind. En daar gaat het toch om…
[385 pagina’s. 2006: aantal boeken 19, aantal pagina’s 5982]

10 april 2006

Twee cowboys / Annie Proulx

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 23:01

Een novelle van nauwelijks 90 pagina’s, met daarin beschreven twintig jaar uit de levens van de hoofdpersonen. Dat moet bijna wel een ‘grote stappen, vlug thuis’ verhaal worden. Toch is dat niet zo.
Het verhaal is waarschijnlijk bekend: op deze novelle is de film ‘Brokeback Mountain’ gebaseerd. Twee stoere cowboys worden, tegen alle conventies in, verliefd op elkaar. Ondanks de korte duur van het verhaal weet Annie Proulx er wel de juiste momenten uit te lichten, waardoor het verhaal niet oppervlakkig is. Ook biedt het verhaal genoeg uitgangspunten om er een film op te baseren, alleen moet de scriptschrijver er wel heel wat bijbedacht hebben. Ik ben daarom ook heel benieuwd hoe de film geworden is.
Het verhaal was wel zo ongeveer wat ik ervan verwacht had. Misschien had ik (waarschijnlijk heel naief) iets meer romantiek tussen de twee mannen verwacht, maar de aantrekkingskracht is toch vooral lichamelijk en de liefde komt met name tot uiting door stomende seks.
Ik vind het bijzonder om te ontdekken hoe een boekje dat je in minder dan een uur kunt uitlezen, zo lang blijft naspoken in je hoofd. Want dat deed het.
[89 pagina’s. 2006: aantal boeken 18, aantal pagina’s 5597]

9 april 2006

Sleep with me / Joanna Briscoe

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 22:43


De Nederlandse vertaling van dit boek (met de voor de hand liggende titel ‘Slaap met mij’) wordt door de uitgever als literaire thriller aangeprezen. Dat schijnt nog steeds verkoopbevorderend te werken. De Engelse uitvoering die ik gelezen heb, bevat een dergelijke genre-aanduiding niet, alhoewel de bibliotheek er wel een thrillerpictogram op heeft geplakt.
Ik heb zo mijn twijfels over het thrillergehalte van dit boek. Maar dat brengt meteen de volgende vraag met zich mee: wat is een thriller? Ik heb daar wat denkwerk aan besteed, maar ik ben er nog niet helemaal uit. Spanning alleen is niet voldoende, er moet volgens mij ook wel iets inzitten wat het daglicht niet kan verdragen. En dan bedoel ik iets ernstigers dan overspel, het centrale thema van dit boek.
Centraal in het boek staat het jonge stel Richard en Lelia. Ze bewonen een sfeervol maar klein appartement in Londen, zijn een beetje yuppig, maar zijn vooral erg gek op elkaar. Tot het moment dat Sylvia in hun leven verschijnt. Deze schijnbare grijze muis weet het voor elkaar te krijgen dat zowel Richard als Lelia verliefd op haar worden en een relatie met haar beginnen, zonder dat ze het van elkaar weten. Uiteraard drijft dit Richard en Lelia uit elkaar. Dat Richard weinig belangstelling toont voor de zwangerschap van Lelia doet hun relatie ook al geen goed. Uiteindelijk wordt Lelia in de armen van Sylvia gedreven, maar die blijkt een verborgen agenda te hebben.
Het boek is wel spannend, maar het is meer de spanning die wordt opgeroepen door de vraag of de relatie van Lelia en Richard wel tegen de manipulaties van Sylvia bestand is en hoe het af zal lopen. Ik raad je dit boek vooral aan als je behoefte hebt aan een mooi liefdesverhaal met een flink portie psychologische diepgang. Voor een echte thriller moet je toch echt op zoek naar een ander boek.
[306 pagina’s. 2006: aantal boeken 17, aantal pagina’s 5508]

Gemaakt met WordPress