Petra’s Weblog

29 april 2007

Dead end / Mariah Stewart

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 22:10

Heb ik het hier iedere keer over de ‘Dead…’ trilogie van Mariah Stewart, blijkt er nog een deel vier te zijn… Niet meer met de drie misdadigers die een complot smeden, maar wel met dezelfde speurders. Er wordt een verhaallijn uit ‘Dead wrong’ opgepakt. Daar kwam FBI-agente Annie in voor, wier verloofde Dylan (ook een FBI agent) werd doodgeschoten bij een undercoveractie. In Dead end heeft Annie inmiddels een relatie met rechercheur Evan Crosby. Maar Annie kan het verleden niet loslaten en probeert samen met Evan toch nog te achterhalen wat er destijds met Dylan is gebeurd. En daarmee opent ze uiteraard een beerput….
Wat valt hier verder over te zeggen? Mariah Stewart is een vaardig schrijfster die moeiteloos een spannend verhaal in elkaar weet te zetten. Niet spectaculair, niet erg diepgravend, maar het leest lekker weg. Dat je het boek al weer bent vergeten zodra je het dichtslaat, doet er dan eigenlijk niet toe. Lekker leesvoer is het, en daar is niets mis mee.
[326 pagina’s. 2007: aantal boeken 13, aantal pagina’s 4639]

17 april 2007

Een onafwendbaar einde / Elizabeth George

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 21:43

De laatste George neemt een bijzondere plaats in binnen haar oeuvre. Het is geen politieroman met haar vaste hoofdpersonen, maar een roman met een meer psychologische insteek. Zij heeft ervoor gekozen om een misdaad te schetsen vanuit het perspectief van de dader, en daarbij het hele opsporingsverhaal achterwege te laten. De Engelse titel luidt niet voor niets ‘What came before he shot her’.
In dit verhaal gaat het om twee broers en hun zus, Vanessa, Joel en Toby. Hun vader is vermoord, hun moeder zit in een psychiatrische inrichting en ze worden opgevoed door hun oma. Tot oma haar vriend achterna reist die is teruggestuurd naar Jamaica (er was iets met z’n verblijfsvergunning) en de drie kinderen dropt bij hun tante Kendra. Hoewel Kendra van goede wil is, weet ze geen raad met de drie opgroeiende kinderen met ieder hun eigen problemen. De vroegrijpe puber Vanessa spijbelt en experimenteert met vriendjes en drugs. Joel voelt zich vooral verantwoordelijk voor zijn zwakbegaafde broertje Toby. Toby wordt regelmatig belaagd door bendes in de buurt en Joel staat daar in zijn eentje machteloos tegenover. Tot hij bescherming zoekt bij de grootste crimineel in de buurt. Maar die bescherming heeft wel zijn prijs.
Hoewel de uitgever uit gewoonte ‘Literaire thriller’ op de cover heeft gezet (dat zijn wij lezers van Elizabeth George zo gewend en het is waarschijnlijk ook goed voor de verkoopcijfers) is het dat absoluut niet. Niet de misdaad speelt een centrale rol in dit boek, maar de omstandigheden die ertoe geleid hebben. En daar geeft George een triest beeld van. Want het is geen verhaal van verwaarlozing en mishandeling, maar een verhaal waarin de opvoeding faalt, ondanks welwillende volwassenen, simpelweg omdat ze niet zien wat er echt speelt, of omdat ze niet in staat zijn iets aan die omstandigheden te veranderen.
Het is een indrukwekkend boek, maar de volgende keer wil ik toch weer graag een ‘klassieke’ George, compleet met Linley en Havers.
[550 pagina’s. 2007: aantal boeken 12, aantal pagina’s 4313]

11 april 2007

Jane Eyre / Charlotte Bronte

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:39

Voor mijn studie ben ik bezig met het vak De negentiende eeuwse roman. Voor dat vak moet ik zes romans uit (inderdaad) de negentiende eeuwen lezen. Eigen initiatief wordt hier niet gewaardeerd, ik moet gewoon een stapeltje verplichte boeken lezen. De eerste boek van mijn stapeltje is Jane Eyre. Ik had het boek al eens eerder gelezen in het kader van een project over de Gothic Novel voor dezelfde studie. Het is geen onaardig boek om te lezen, maar ach, wat hebben die negentiende-eeuwers er veel woorden voor nodig om te zeggen wat ze bedoelen. Wat dacht je hiervan? “Niets roert zich in me of verheft zijn stem als je zo praat. Ik ben me niet bewust van een helder brandend licht; mijn hart klopt niet sneller en ik hoor geen raadgever of juichende stem. O, ik wou dat ik je kon laten zien hoezeer mijn geest op dit moment lijkt op een duistere kerker, in de diepten waarvan een enkele angst ligt gekluisterd, waardoor ik in elkaar krimp: de angst dat ik me door jou zal laten overhalen om te proberen wat ik niet zal kunnen volbrengen!”. In de eenentwintigste eeuw zou dat gewoon iets worden als “Nee, ik kan me niet vinden in jouw plan”. Maar prachtig toch, dat taalgebruik? Het lijkt me daarom zeker de moeite waard om het Engelse origineel eens te lezen. Maar eerst maar eens die overige vijf negentiende eeuwse romans lezen…
[559 pagina’s. 2007: aantal boeken 11, aantal pagina’s 3763]

Gemaakt met WordPress