Petra’s Weblog

13 september 2007

Het zijn net mensen / Joris Luyendijk

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:33

Joris Luyendijk was tussen 1998 en 2003 correspondent voor het Midden Oosten voor diverse media. In dit boek vertelt hij over deze periode. Maar eigenlijk gebruikt hij zijn ervaringen als correspondent vooral om wat hij noemt ‘filters, vervormingen en manipulaties bij beeldvorming’ te beschrijven. Wie (zoals ik) altijd heel naief dacht dat een correspondent van het 8-uur journaal feitelijk en objectief de situatie in, laten we zeggen, de Palestijnse gebieden beschrijft, komt bedrogen uit. Ook al is de correspondent van goede wil (en daar gaat Luyendijk wel van uit), ook hij (of zij natuurlijk) is afhankelijk van het materiaal dat hij ter beschikking heeft en dat is lang niet altijd betrouwbaar. Regimes spiegelen journalisten een beeld voor van hoe zij graag het het nieuws gebracht willen zien. Luyendijk citeert in zijn boek een Israelische directeur Voorlichting: “Het gaat er niet om wat er gebeurd is, het gaat erom hoe het op CNN komt’. En hier maken zich niet alleen de totalitaire regimes schuldig aan, maar ook de democratische. Verschil is wel dat bij een democratisch regime feiten wat makkelijker te controleren zijn.
Luyendijk doet hier op een prettig leesbare manier, relativerend en met een licht humoristische ondertoon verslag van, zodat het boek ook nog eens lekker weg leest. Maar ondanks de schijnbare luchtige toon heeft het boek me aan het denken gezet. Voor mij was het een eye-opener.

4 september 2007

De zondares / Petra Hammesfahr

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:19

Ik heb nog weinig thrillers gelezen uit het Duitse taalgebied, en dat terwijl de ‘Krimi’s’ van onze oosterburen altijd razend populair waren (en zijn?). Ook ik heb destijds geen aflevering gemist van Derrick en Der Alte. Maar Duitse thrillers in boekvorm spraken mij om onduidelijke redenen niet aan. De hoogste tijd om ook dit vooroordeel aan een kritisch onderzoek te onderwerpen en wel aan de hand van ‘De zondares’.
Hoofdpersoon in dit boek is Cora Bender, een vrouw van in de twintig en niet erg gelukkig in haar huwelijk. Zelfs zo ongelukkig dat ze met haar hele gezin een uitje plant naar een zwemplas alwaar ze zichzelf wil verdrinken. Ze kan zich echter geen afscheid nemen van haar zoontje en haar poging loopt daarom op niets uit. Maar dan steekt ze tijdens het zonnebaden zomaar (zomaar?) de man die naast het stel ligt dood. Was dit een vlaag een verstandsverbijstering of is er meer aan de hand?
Voor de politie en de officier van de justitie is dit een kat-in-het-bakkie: er zijn genoeg getuigen van de steekpartij en bovendien geeft Cora het zelf ook toe. Dat wordt dus een positieve vermelding in de statistieken van de opgeloste misdrijven. Maar het zit rechercheur Rudolf Grovian toch niet lekker en hij probeert er achter te komen waarom Cora juist op dat moment die man neerstak. Zat er toch meer achter?
Natuurlijk zat er meer achter. Maar zelfs Cora weet niet meer precies wat er in bepaalde perioden van haar leven nu precies gebeurd is. Ze heeft te veel verdrongen. Langzaam maar zeker komt ze, met behulp van Grovian, achter de waarheid, die uiteindelijk een stuk minder gruwelijk blijkt te zijn dan ze zelf gevreesd had.
Dit boek is in een woord een geweldig boek. Zeer goed opgebouwd, en de persoon van Cora Bender, die gedurende het hele boek op het randje van waanzin balanceert, wordt overtuigend weergegeven. Langzaam maar zeker wordt het levensverhaal van Cora gereconstrueerd en dat wordt op zo’n knappe manier gedaan dat je het boek niet meer kunt wegleggen. En pas helemaal op het einde wordt duidelijk wat er precies gebeurd is.
Dit boek bewijst nog niet dat alle Duitse thrillers de moeite waard zijn, maar dit boek is het in ieder geval wel. Absoluut een aanrader.
(Vertaling van Die Sünderin, 1999)

3 september 2007

Echt sexy / Renate Dorrestein

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 23:00

“Hallo! Je zult zeggen , wie is daar, maar ik ben Fiebie Koolveld ik ben dertien ik ben voor niemand bang. Ik heb mijn neuwe H&M-topje aan. Ik heb twee mobieltjes, een laptop, een TomTom en een Xbox. Allemaal van Johnny gekregen.”
Zo begint ‘Echt sexy’ en daarmee is meteen de toon van het boek gezet. Fiebie woont bij de eerder genoemde Johnny, de vriend van haar moeder, maar niet haar biologische vader. Waarom Fiebie niet bij haar moeder woont, wordt pas in de loop van het boek duidelijk.
Fiebie is voortdurend op de loop voor Klim, haar doodenge klasgenoot die haar probeert te ronselen voor allerlei ongure maar lucratieve praktijken. Daarnaast is ze op zoek naar Sacha, haar hartsvriendin, die van de ene op de andere dag spoorloos is verdwenen. Die zoektocht brengt haar bij ‘zakenman’ Van en diens hulpje Happy.
Fiebie’s blik op de wereld een merkwaardige mengeling van grenzeloze naiviteit en een grote wereldwijsheid. Wat betreft relaties is ze naief – ze verafgoodt haar stiefpa Johnny, maar ziet niet dat hij alleen maar voor zichzelf leeft en haar afkoopt met allerlei dure spulletjes. Ook duurt het wel heel lang voor ze in de gaten heeft waar Van en Happy zich echt mee bezig houden. Maar andere keren is ze ook weer zeldzaam gevat. Haar obsessie voor woorden is erg grappig.
Dorrestein schrijft op de blurb: “Dit boek dankt zijn bestaan aan twee krantenberichten [...]. Het ene ging over groepsverkrachting bij brugklassers. Het andere ging over ouders die hun ongeboren baby hadden aangemeld bij Hyves [...]. Een knal in mijn hoofd was het gevolg. Hoe krankzinnig kan het leven worden? ‘Echt sexy’ doet daar nog een schepje bovenop, om te laten zien wat de consequenties zouden kunnen zijn.”
Het gevolg is helaas een nogal rommelig en chaotisch verhaal geworden. Dorrestein sleept er van alles bij, maar ondanks dat ze zelf al aangaf dat ze ‘er nog een schepje bovenop’ wilde doen, wordt het een vreemd en ongeloofwaardig verhaal. Met name de activiteiten van Van en Happy zijn zwaar over the top en daarom volstrekt onvoorstelbaar. Waar Dorrestein wat dichter bij de realiteit blijft, wordt het verhaal meteen een stuk boeiender. Het langzaam onder ogen zien door Fiebie wat er met haar moeder is gebeurd, bijvoorbeeld, is mooi en gevoelvol beschreven. Helaas hebben de vergezochte thema’s toch de overhand, waardoor het boek absoluut niet weet te overtuigen.

Gemaakt met WordPress