Petra’s Weblog

17 januari 2008

Het geheim van Jeroen Bosch / Peter Dempf

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 00:22

In februari begin ik met het schrijven van mijn bachelorscriptie over De tuin der lusten van Jeroen Bosch. Om me alvast een beetje in te lezen, had ik een stapel boeken over Bosch uit de plaatselijke bieb gehaald, waaronder deze roman.
Het verhaal begint in 1999. Een of andere gek heeft zuur gegooid over De tuin der lusten, waardoor het schilderij gerestaureerd moeten worden. Twee museummedewerkers ontdekken dat op de plaats waar het zuur zich door de verf heeft gevreten, vaag andere symbolen zichtbaar zijn geworden. Samen met de behandelend psycholoog ondervragen ze de dader, een pater die zich Johannes Baerle noemt. Dan zijn er regelmatig flash backs naar het Den Bosch van 1510. Petronius Orius werkt als gezel bij Jeroen Bosch en maakt daar zijdelings de totstandkoming van de Tuin der Lusten mee. Het schilderij ligt nogal onder vuur. Inquisiteur Johannes Baerle (die naam is geen toeval) maakt jacht op het schilderij, op Jeroen Bosch en op iedere andere vermeende ketter.
Het gedeelte van het verhaal dat zich in 151o afspeelt, is verreweg de leukste, al gebeuren er wel erg veel Raadselachtige Gebeurtenissen die niet allemaal even goed verklaard worden. Ook weet Petronius Orius wel erg vaak en wonderbaarlijk te ontsnappen als hij weer eens in het nauw zit.
Het verhaal uit 1999 is wat minder boeiend. Het is duidelijk een kapstok om het verhaal over de totstandkoming van De tuin der lusten te vertellen. Ook wordt er eindeloos gespeculeerd over mogelijke betekenissen van het schilderij. Wel mooi is het einde. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Da Vinci Code, waar dit boek wel een beetje aan doet denken, is het niet opeens aan het einde allemaal duidelijk. Het schilderij zal nooit onweerlegbaar geinterpreteerd kunnen worden, en dat realiseren de onderzoekers zich ook.
[Vert. van: Das Geheimnis der Hieronymus Bosch, 1999]

5 januari 2008

De verraders / David Baldacci

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 17:00

Harry Finn leidt een dubbelleven, of beter gezegd: een driedubbelleven. Op het eerste gezicht is hij de ideale huisvader. Hij is een liefhebbende echtgenoot en haalt en brengt zijn kinderen keurig naar hockey en zwemles. Het enige dat zijn gezin over zijn werkzame leven weet, is dat hij ‘iets’ voor de overheid doet, maar wat dat ‘iets’ is, houdt hij zorgvuldig geheim. En verder vermoordt hij zo nu en dan iemand. Dat vermoorden doet hij heel doelgericht. Hij brengt namelijk een voor een de geheim agenten om die naar zijn mening verantwoordelijk zijn voor de vroegtijdige dood van zijn vader, ook een geheim agent. De overgebleven geheim agenten ruiken uiteraard onraad, maar weten nog niet uit welke hoek het gevaar dreigt. En bovendien zijn ze druk bezig met het beschermen van Annabelle Conroy, meesteroplichter, die op de hielen wordt gezeten door haar laatste slachtoffer. Hem heeft ze zojuist zo’n slordige 40 miljoen dollar afhandig gemaakt en uiteraard zint hij op wraak.
Het grootste raadsel van het boek is eigenlijk wie er nu achter wie aan zit. Daarbij zijn pen en papier om de vele namen bij te houden geen overbodige luxe en het wordt allemaal nog iets gecompliceerder doordat de meeste mensen ook nog een schuilnaam gebruiken. Mijn lijstje telde al gauw zo’n twintig namen – en dan had ik alleen nog maar de belangrijkste personen genoteerd. Ik haalde deze personen voortdurend door elkaar omdat ze eigenlijk allemaal onderling uitwisselbaar zijn. Op enkele hoofdpersonen na zijn de overige figuren alleen pionnen in dit verhaal. En zelfs de hoofdfiguren zijn eendimensionaal weergegeven. Ze hebben een naam en een beroep, en daar blijft het zo’n beetje bij. Maar dat doet er natuurlijk allemaal niet toe. Het gaat om de actie, om het kat-en-muis-spelletje, om de verborgen agenda’s van de spelers. Dat alles geeft verwikkelingen genoeg en bij vlagen is het boek zelfs spannend. Toch is er net te weinig actie om de lezer voortdurend geboeid te houden. En zodra je weer wat minder geboeid raakt, valt het houterige taalgebruik (niveau ’spannend jongensboek’) des te meer op: “Ze waren allemaal opgetogen omdat ze Bagger en zijn manschappen te pakken hadden gekregen. Maar het mocht niet zo zijn.”

Als je van een avonturenboek houd met veel actie dan is dit geen onaardig boek. Houd je meer van thrillers met iets meer psychologische diepgang dan kun je het beter laten liggen.

[De verraders / David Baldacci. - Bruna, 2007. - 333 p. - ISBN 978-90-229-9341-5. - Vert. van: Stone Cold]

Gemaakt met WordPress