Petra’s Weblog

25 mei 2008

Toen Felicia verdween / Jorn Lier Horst

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 20:48

Bij wegwerzaamheden wordt een stalen kast met een lijk er in onder de bestrating gevonden. Het blijkt om Felicia te gaan, die 25 jaar geleden spoorloos verdween. Een dag na de vondst van het lijk verdwijnt haar inmiddels 25-jarige dochter Amalie. Je hoeft niet naar de Hogere Politieschool te zijn geweest om tot de conclusie te komen dat de twee zaken verwant zijn. Dus dat is ook de insteek van onze held, rechercheur William Wisting. Maar hoe zit het precies? Wat is de rol van de vriend van Amalie? En van diens vader, die Felicia destijds gekend heeft? En wie is eigenlijk de vader van Amalie? En tussen twee haakjes, hebben die grote cirkels die spontaan zijn verschenen in het gras van de golfbaan er nog iets mee te maken? Vragen genoeg en Horst leidt ons geroutineerd naar de redelijk originele plot, waarin al deze vragen (en meer) worden beantwoord. Maar daarmee heb je nog geen goede thriller. Daar is toch net iets meer voor nodig – en dat ontbreekt hier helaas. De karakters komen niet uit de verf. Horst probeert wel iets van een priveleven te creeren voor Wisting, maar het blijft toch een beetje decor. Het gegeven van de echtgenote die opeens plompverloren aankondigt dat ze een andere baan heeft waarvoor ze een paar jaar naar Afrika moet, is toch niet echt geloofwaardig. Wissing is hier uiteraard niet blij mee, en de rest van de boek staart hij af en toe naar haar foto op zijn bureau en bedenkt dat hij straks best wel zal missen. Tot zover zijn karaktertekening… Ook het taalgebruik en de dialogen zijn af en toe tenenkrommend. Je weet natuurlijk niet wat van de vertaler komt (“ontvergrendeld” bijvoorbeeld) en wat van de schrijver afkomstig, alhoewel ik vermoed dat het grootste deel toch uit de pen van Horst zelf komt.
“Mijn hemel,” riep Finn Haber. “Wat kan er met het arme meisje gebeurd zijn?”
William Wisting voelde hoe zijn lichaam beefde toen hij antwoordde: “Dat moeten we uitzoeken.”

Need I say more?

17 mei 2008

Poppenspel / Daniel Hecht

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 19:35

Ik zat in de trein en de conducteur kwam langs. Ik legde het boek weg om mijn kaartje op te graven. De conducteur wierp een blik op het boek en zei toen enthousiast: “Dat heb ik ook gelezen. Geweldig boek!”.
En had die conducteur gelijk? Absoluut! Het is een razend spannend, doodeng, beklemmend boek (tja, het is maar wat je leuk vindt…).
Recheurcheur Mo Ford wordt op een zaak van een seriemoordenaar gezet. Deze moordenaar hangt zijn slachtoffers als een soort marionetten aan touwtjes op. Er is echter een probleem: er is al iemand veroordeeld voor dit soort moorden en die zit achter slot en grendel. Hebben we hier te maken met een imitator? Dan zou het wel iemand moeten zijn die over inside-informatie beschikt, omdat de moorden tot in detail nagebootst worden, details die nooit naar buiten zijn gebracht. Samen met psychologe Rebecca (en o, wat is het af en toe ook nog een beetje romantisch) komt Mo tot de conclusie dat de moordenaar in de kring van het onderzoeksteam gezocht moet worden. Maar hierdoor voelt de moordenaar zich niet meer veilig en opent de jacht op Mo en Rebecca.
Het is een mooi gelaagd boek. Daniel Hecht werkt de psychologische onderbouwing van de moordenaar erg goed uit. Ik weet niet of deze onderbouwing wetenschappelijk verantwoord is, maar het komt in ieder geval erg plausibel over. Daarbij heeft hij met de figuren Mo en Rebecca twee boeiende karakters gecreeerd. Samen met een pakkende schrijfstijl is het een boek dat je al snel niet meer weg wilt leggen.
Deze conducteur mag mij dus nog wel eens van leestips voorzien!

Gemaakt met WordPress