Petra’s Weblog

25 juni 2010

Fever of the Bone / Val McDermid

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:12

Val McDermid heeft een aantal 'losse' boeken geschreven waar ik wat minder enthousiast over was, maar nu is ze weer terug bij haar vaste hoofdpersoon, de profiler Tony Hill, inmiddels ook bekend van de televisieserie 'Wire in the Blood'. Volgens mij hebben we zijn counterpart DCI Carol Jordan ook al eens eerder meegemaakt. Tony en Carol delen inmiddels samen een huis (hij huurt een souterain in haar huis), ze komen voortdurend bij elkaar over de vloer. Beide houden vol geen relatie met elkaar te willen, maar diep in hun hart… Anyway, genoeg ruimte voor geroddel en als Carol een nieuwe superieur krijgt, vindt die dan ook dat het inhuren van Tony door Carol als profiler riekt naar vriendjespolitiek. En net nu er weer een nieuwe seriemoordenaar aan het werk is, die zijn slachtoffers, allemaal tieners, met verminkte geslachtsdelen achterlaat. Tony is inmiddels door een ander politiekorps ingehuurd om een profiel te maken van deze moordenaar. Hij en Carol weten niet van elkaar dat ze met dezelfde moordenaar te maken hebben, want hun beroepsethiek verbiedt hun om hun zaken met elkaar te bespreken. Maar komen ze er nog op tijd achter zodat ze hun kennis kunnen bundelen?

Spannend, origineel verhaal met veel aandacht voor de gezinssituatie van de slachtoffertjes (wat later ook nog wel een functie blijkt te hebben). Het enige wat storend is, is dat McDermid altijd zo verschrikkelijk politiek correct is. Vrijwel alle deskundologen zijn vrouwen, evenals de leidinggevenden. Als er dan eens een leidinggevende man in voorkomt, is deze natuurlijk al bij voorbaat incompetent. Het is slechts een kleine ergernis in dit verder bijzonder goede boek. Dit is weer een 'Tony Hill' van hoog niveau!

19 juni 2010

De gekwelde man / Henning Mankell

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 12:14

'10e en laatste Wallander' staat op de sticker op de cover. Dat is dus duidelijk, we moeten afscheid gaan nemen van Wallander. Dat is goed te merken in de opzet van het boek. Wallander wordt ouder en krijgt meer last van lichamelijke ongemakken. Hij nadert zijn pensioengerechtige leeftijd en vraagt zich af wat hij na zijn pension zal gaan doen. Hij ziet vooral op tegen de grote leegte die zijn pensioen met zich mee zal brengen, want hij heeft geen hobby of passie waar hij zich na zijn pensioen op kan storten, zoals een aantal van zijn collega's.

Daarnaast kijkt Wallander terug op zijn leven. Veel personen die voor hem belangrijk waren, passeren nog eens de revu. Of ze komen in persoon langs, of Wallander denkt na over deze personen. Ik heb lang niet alle Wallanderboeken gelezen, maar volgens mij figureerden een aantal van deze personen in zijn vorige boeken.

Er is dus veel gepieker, gemijmer en gefilosofeer. Dat bedoel ik echter absoluut niet negatief, want het geeft de persoon van Wallander veel diepgang. Er is ook een lichtpuntje: dochter Linda heeft een baby. Volkomen onverwacht bleek Linda toch nog de liefde van haar leven gevonden te hebben en is dan ook direct zwanger geraakt. Met deze Hans woont ze nu samen. Wallander is gek op zijn kleindochter.

De vader van Hans, Hakan, was een hoge officier bij de Zweedse marine. Bij ontmoetingen tussen Wallander en Hakan heeft de laatste wel eens verteld over vermeende spionageactiviteiten in de jaren tachtig, die volgens hem in de doofpof zijn gestopt. Hij heeft zich hier nooit bij kunnen neerleggen. Hakan maakt een angstige en opgejaagde indruk. Als hij op een dag spoorloos verdwijnt, gaat Wallander op persoonlijke titel op onderzoek uit naar de schoonvader van zijn dochter. Vervolgens verdwijnt ook Louise, de vrouw van Hakan.

Deze speurtocht is, naast Wallander in retrospectief, het tweede thema van dit boek. Het is dit thema dat voor spanning zorgt, wat een mooie afwisseling is met de meer beschouwende passages.

'De gekwelde man' (de titel slaat op Hakan, maar heeft natuurlijk ook betrekking op Wallander) is een mooi afscheid van onze Zweedse speurder. Ik zal hem missen!

11 juni 2010

Onderstroom / Arnaldur Indridason

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 22:09

Het is vreemd. Het is nu bijna een week geleden dat ik dit boek (in een dag tijd) heb uitgelezen, en ik kan me nu al bijna niet meer herinneren waar het over gaat. Het was mooi, het was spannend, maar waarom is het dan zo vlug weggezakt bij mij?

De vaste speurder van Indridason, Erlendur, is met vakantie. Hij is terug gegaan naar zijn geboortestreek en is daar vervolgens onbereikbaar. Er wordt niet veel aandacht aan besteed in het boek, maar voel ik hier al een volgend deel voorbereid worden? Zou Erlendur weer op zoek zijn naar zijn broer, die toen hij een kind was spoorloos verdween tijdens een sneeuwstorm?

Maar daar gaat het hier niet om. In Reykjavik moet ondertussen zijn collega Elinborg het fort verdedigen. In vorige boeken was zij alleen maar de assistent van Erlendur waar we verder weinig over te weten kwamen, maar hier is alle aandacht voor haar. Haar achtergronden en haar gezin worden uitgebreid beschreven, wat een boeiend portret oplevert. Ze krijgt te maken met een vermoorde man, waarbij een drug in zijn bloed wordt aangetroffen. Er zijn ook enkele gevallen bekend waarbij vrouwen verkracht zijn nadat ze zijn verdoofd door een dergelijke drug. Is er een verband?

Uiteraard lost Elinborg het op. Zoals alle boeken van Indridason zit het allemaal zorgvuldig in elkaar. Er is veel aandacht voor de karakters en de couleur locale. Dus eigenlijk is er niets mis mee. Maar erg verrassend is het ook niet. De vijf sterren die de detective- en thrillergids er aan toekende, vind ik dan ook ietsje overgewaardeerd. Het is gewoon een goed boek, zonder twijfel, maar in het hele oeuvre van Indridason geen absoluut hoogtepunt.

8 juni 2010

The Magicians / Lev Grossman

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 21:45

Weer een boek over een jongen die onverwacht terecht komt op een tovenaarsschool, zitten we daar op te wachten? In dit geval wel dus. Want, om maar meteen met de deur in huis te vallen, bij The Magicians vergeleken is Harry Potter toch echt een kinderboek.

Quentin weet nog niet wat hij na zijn high school wil gaan doen. Hij vindt zijn leven redelijk zinloos en dreigt langzaam in een depressie te geraken. Zijn enige passie vormen de boeken die hij als kind gelezen heeft, de vier boeken over de broers en zussen Chatwin, die af en toe uitstapjes maakten naar het toverrijk van Fillory.

Dan raakt Quentin verzeild op tovenaarsschool Brakebills. Hij slaagt voor zijn toelatingsexamen en heeft opeens Een Doel in zijn leven: tovenaar worden. Dat is overigens wel iets ingewikkelder dan met een toverstaf zwaaien en pseudo latijnse spreuken roepen, zoals de Harry Potter boeken je doen geloven. De opleiding is erg zwaar. Maar Quentin en zijn vrienden slagen, om vervolgens in een zwart gat te vallen, want ze weten niet wat ze in het echte leven moeten doen. Ze geven zich over aan niets doen, seks, drank en drugs, tot een van de vrienden ontdekt dat Fillory echt bestaat en ook uitvindt hoe ze er kunnen komen. Een beetje lacherig gaan ze op pad, want nu moeten ze natuurlijk ook een queeste zien te vinden, zoals de Chatwins altijd deden in hun boeken. Maar Fillory blijkt een stuk minder sprookjesachtig te zijn dan het in de boeken voorgespiegeld werd en er volgt dan ook een strijd op leven en dood. Gedesillusioneerd keert Quentin uiteindelijk weer terug naar de gewone wereld.

Het boek komt moeilijk op gang. Het is wijdlopig, er wordt veel verteld over de opleiding op Brakebills. Op zich niet oninteressant, maar het mist focus, je vraagt je af waar het verhaal nu eindelijk naar toe wil. Pas op driekwart van het boek, bij de reis naar Fillory, komt er een tempoversnelling en dan kun je het niet meer wegleggen. Uiteindelijk blijken veel zaken uit het lange expose een functie te hebben gehad.

Er schijnt een deel twee in de maak te zijn. Ik kijk er naar uit!

1 juni 2010

Garden Spells / Sarah Addion Allen

Geplaatst onder: gelezen — Petra @ 22:07

De bibliotheek heeft op de rug van dit boek een pictrogram met twee hartjes geplakt, dus dan weet je het wel. Romantiek alom dus. Claire woont alleen op het familielandgoed van de Waverleys, waar ze haar eigen cateringbedrijf runt. Niet zo maar een cateringbedrijf, maar met producten uit eigen tuin. En die tuin is enigszins betoverd, zodat de gerechten die Claire bereidt ook vaak een magisch bijeffect kunnen hebben en bijvoorbeeld ingezet kunnen worden als liefdeselixer. Overigens is achterin het boek heel behulpzaam een lijst opgenomen van planten en hun uitwerken: Annise Hyssop – eaes frustration and confusion.

Claire is erg op zichzelf. Toen ze klein was, zijn zij en haar zusje Sydney door hun moeder in de steek gelaten en sindsdien vertrouwt ze de mensheid niet zo. Bovendien weet ze dat de mensen in het stadje waar ze woont haar familie en haar maar raar vinden met hun bijzondere gaven.

Claires beschutte leventje loopt echter ernstig gevaar als er opeens een Aantrekkelijke Nieuwe Buurman naast haar komt wonen. En of dat nog niet genoeg is, staat haar zus Sydney, met wie ze het contact was verloren, opeens met vijfjarige kleuter voor de deur. Of ze bij haar mogen wonen. Opeens zijn er dus twee mensen waar Claire om zou kunnen gaan geven, maar dat is ze niet van plan. Ze zet dan ook alle middelen uit eigen tuin in om afstand te bewaren, maar dat dat niet gaat lukken, maakt het pictogram op de rug van het boek al duidelijk…

Niemendalletje, maar dan een van het charmante soort. Niet wereldschokkend, maar ook zeker niet onaardig. Lekker tussendoortje.

Gemaakt met WordPress