Petra’s Weblog

21 juni 2012

Death Comes to Pemberley / P.D. James

Geplaatst onder: algemeen — Petra @ 08:36

Ik houd van de boeken van P.D. James. En ik houd van de Engelse boeken uit de vroege 19e eeuw, zoals die van Jane Austen en de Brontë sisters. Toen ik hoorde dat P.D. James een boek publiceerde dat een vervolg was op Pride and Prejudice van Jane Austen, was ik direct enthousiast. De karaktertekening en sfeerbeschrijving van P.D. James gecombineerd met de romantiek en de traagheid van Austen. Elizabeth Bennet die zich ontworstelt aan de conventies wat een dame van stand in haar tijd allemaal hoort te doen (en vooral: wat niet hoort te doen) en als een soort Dalgliesh op zoek gaat naar de moordenaar?
Helaas, dit kwam allemaal niet uit. Ik heb zelden een boek gelezen waarover ik zo teleurgesteld was. Het boek speelt zich af zes jaar na het huwelijk van Elisabeth met Mr Darcy. Ze hebben hun intrek genomen in Pemberley en zijn inmiddels gezegend met twee zoontjes. Elizabeth is druk bezig met de voorbereidingen van het jaarlijkse bal ter nagedachtenis aan Lady Anne, als haar zus Lydia helemaal overstuur binnenvalt. Zij was onderweg met haar man Mr Wickham en diens vriend Mr Denny naar het kasteel, toen Wickham en Denny ruzie kregen en in het bos verdwenen. Even later hoorde ze schoten. Darcy gaat met enkele andere mannen op onderzoek uit en treft even later Wickham aan bij het levenloze levenloze lichaam van zijn vriend, ondertussen stamelend dat hij zijn vriend vermoord heeft. Wickham wordt gearresteerd en wacht in gevangenschap zijn rechtzaak af.
Dan kabbelt het boek zo'n 200 pagina's verder. Elizabeth en Darcy hervatten hun gewone leventje, waarvan minitieus verslag wordt gedaan. Ondertussen vragen ze zich wel eens af of die arme Wickham het echt gedaan heeft. Maar niemand gaat verder op onderzoek uit. Dan helemaal aan het eind, bij de rechtzaak, dient zich opeens een onverwachte getuige aan die een heel ander licht op de zaak werpt. En dan opeens gaan ook de andere betrokkenen praten en blijkt er zowaar van een echte Doofpot sprake te zijn. Niet erg overtuigend allemaal, het boek had veel aan kracht gewonnen als dit allemaal gedurende het boek boven water was gekomen, het liefst natuurlijk door naarstig speurwerk van Elizabeth.
En de karakters en sfeerbeschrijving waar ik P.D. James zo om bewonder? Ook die zijn afwezig in dit boek. Haar karakters blijven zo plat als een dubbeltje, er zit geen enkele ontwikkeling in. En de beschrijvingen van het leven in een Engels kasteel aan het begin van de negentiende eeuw doen nogal plichtmatig aan. James heeft haar huiswerk goed gedaan, maar ze heeft er niets van zichzelf aan toegevoegd.
Eigenlijk is er maar één woord dat dit boek goed beschrijft: boring.